Toch nog even een filmpje van de zandstorm die ons met rasse schreden ons inhaalde.

  

Zandstorm                                                                                                  Ouarzazate Marakkech

Na de West-Sahara waren we snel afgezakt naar Agadir, om daar de Metro supermarkt aan te doen en vervolgens ons weegs te gaan naar Ouarzazate. De route werd opeens interessant, want het eentonige Sahara landschap veranderd vrij snel in de hoge Atlas, wat wij nog steeds een van de spectaculairste landschappen vinden. Een indruk daarvan (ietwat beperkt) is hierboven op het filmpje te zien. Het eigenlijke doel van onze reis was de camping in Ouarzazate voor een wederzien met Peter ( www.bikershome.net ), die op dat moment nog onderweg was met een roedel brommertrijders. Hierop wachtten wij natuurlijk een paar dagen, want je bent niet alle dagen daar in de buurt. Bij aankomst op de camping bleek wederom de support van de luchtketels gescheurd waarvan ik destijds na de eerste reparatie dacht, dat die met een extra strip erop gelast, niet meer kapot zou gaan. Dus toch weer kapot maar gelukkig niet op dezelfde plek, wat natuurlijk weer goed was voor mijn zelfvertrouwen. Natuurlijk eerst even aan de beheerders gevraagd of ik mijn lasapparaat in het camping stopcontact mocht duwen en dat was geen probleem. Maar wat weer slecht was voor mijn zelfvertrouwen, is dat mijn laswerk echt kleiwerk was. Dit bleek echter aan de beperkte stroomtoevoer in dit stopcontact te liggen. Na het aanslingeren van ons aggregaat, ging het lassen weer als vanouds. Dus na de schommelingen in het zelfvertrouwen, eindigde deze toch weer op het oude niveau en na een dag werken in 45 graden was de Daf weer reisklaar. 3 dagen later bleek, dat het Nederlandse voetbalteam in een finale stond. Niet dat wij dat allemaal volgden, want van voetbal worden door ons alleen de daaraan gerelateerde feiten gevolgd je die in de nieuwsberichten te zien krijgt, zoals daar zijn: in recordtijd ontmanteling van treinstel dan wel bus en heftige voetbalsveldslagen. Maar je ontkomt niet aan de voetbal gekte en we werden dus door iedereen aangesproken op de vorderingen van het Nederlands elftal zodra onze Nederlandse kentekenplaten gespot werden. De beheerders van de camping verzochten ons samen met ze en nog een paar Spanjaarden de finale te aanschouwen, wat we toe ook gedaan hadden. Onze eerste en tevens laatste wedstrijd.. Na het wederzien met Peter, stond de Daf dus reisklaar te wachten. Wat echter nog niet reisklaar was na een tijdlang het nodig zand verzameld te hebben, was de brommer. Deze kon wel een service beurt krijgen, maar gezien het punt in onze reis waar we aangeland waren, had ik hier niet zo veel zin meer in. Ik wild beginnen met het bougietje, maar had daar bij deze jongen een heel speciaal sleuteltje voor nodig en dat had ik niet, dus dacht ik laat maar. Op onze laatste dag/avond daar kwamen er 2 Roemeense motorrijders het erf opgereden. Gezellige lui, waarvan een een monteur was met heel veel gereedschap en onderdelen omdat hij daar was met als doel de motor waarop hij reed, te repareren en daarna terug te rijden naar RoemeniŽ voor een vriend, die hem hier kapot had achtergelaten. Afijn op een lang verhaal kort te maken, hij had mijn motor onder handen genomen en de bougie sleutel achter gelaten. Maar aangezien wij de volgende dag zo snel mogelijk Marokko wilden verlaten, had ik de motor er desondanks toch niet afgehaald.

onze Amerikaanse meelifter                                   Roemenen servicen mijn motor

Via Larache waren we zo snel mogelijk naar Ceuta gereden. De grens formaliteiten bij de Marokkanen waren ook nu weer weer naadje. 2 smerissen hadden heel lang gezocht naar verborgen ruimtes in onze auto. Er werd een burger testosteronsnotknaapje bij geroepen, die met zijn schroevendraaier elk kiertje dat hij tegenkwam, open probeerde te wrikken. Ik sloeg met mijn steeksleutel zijn schroevendraaier weg en reclameerde bij de 2 uniformen, dat ik die sloperij nergens voor nodig achtte, aangezien ik elk deurtje of luikje wat ze open wilden hebben, openmaakte. Uiteraard voelde het burger testosteronsnotknaapje zich in zijn Marokkaanse macho aangetast en ging weer met zijn schroevendraaier richting Daf, maar liet dit keer het wrikken en forceren achterwege. Wel heb je op zo'n moment, dat als ze niet kunnen vinden waarvan ze zeker weten dat het er moet zijn, je bang bent dat ze het er zelf maar in leggen. Maar goed na bestudering van de talloze visa in onze pasporta, kwamen ze tot de terechte conclusie, dat het hier reizigers betrof en mochten we ons vervoegen bij de Spaanse douane. We stonden in een rij met een vrij fanatieke douane beambte, die elke auto voor ons doorzocht. Toen wij aan de beurt waren keek hij zijn collega wanhopig  met een blik "kweenie waar ik moet beginnen" aan, waarna hij weer naar ons keek, de schouder ophaalde en ons door wenkte. Officieel in Europa edoch nog op het Afrikaanse continent. Hier brachten wij snel verandering in, want reden lineaal rectaal naar de boot, om 1 1/2  uur later voet op het Europese continent te zetten. Na een pittige stop bij de lokale Lidl togen we naar Tarifa, maar daar was het zo druk en de wind zo sterk, dat wij het na een nacht voor gezien hadden. De volgende dag zijn we naar vrienden in Cartagena gereden, waarbij we onderweg temperaturen moesten trotseren die zelfs de Afrikaanse waarden in hoge mate overschreven. Daar aangekomen merkte ik dat mijn (voor)banden wel erg heet werden en ze ook heel raar en ook heel hard sleten. We waren desondanks later naar onze vrienden in Frankrijk gereden, waar het het probleem nog een paar stapjes erger werd. Toen toch maar een afspraak in Limoges met de bandenboer gemaakt om de geometrie te laten checken. Ik vermoedde dat de klap in Togo toch meer schade had aangericht dan gedacht. We hadden er alleen niet zoveel van gemerkt omdat we in Afrika niet zo hard en veel op pistes gereden hadden. Gelukkig bleek de achteras, camber en caster allemaal in orde en was er 'slechts' sprake van een uitspoor aan elke kant van ongeveer 3 mm op de spoorstang. Nadat dit opgelost was en ik de banden van de velg gehaald had en omgedraaid gemonteerd had, reed het allemaal weer een stuk fijner.

Cartagena logeeradres                                          bandenboer in Limoges

Onderweg in Frankrijk en Duitsland nog wat nieuwe inboedel aangeschaft om ons leeggeroofde huis mee te vullen. Nadat we verder probleemloos huiswaarts gekeerd waren bleek bij thuiskomst de schouder van Andrea bij haar val in Togo 2 1/2 maand geleden gebroken te zijn. Binnenkort wordt ze geopereerd en hebben wij daarna deze reis dan officieel afgesloten.