Allereerst even nog de link van Tarifa in het vorige verslag aangepast.Foutloos typen is zo moeilijk.

 3 december hebben we toch nog een dagje in Tarifa doorgebracht. Eerstens om dubbel te sjekken of alles solargezien nu in orde was en tweedens omdat het toch wel erg lekker weer was om lekker de middag op het terras in de zon te hangen onder het genot van een Franciskaner. De kenners onder ons weten wel wat dat betekent. Dat was dus een zeer relaxerende dag na deze arbeidsvolle dagen. De volgende dag zijn we gelijk naar Algeciras gereden. Geen poespas maar rechtstreeks de haven in. Ticket gekocht die dit keer erg goedkoop was. Ondanks dat het dezelfde maatschappij was en trouwens ook hetzelfde ticket bureau. Niet moeilijk gewoon als camper de boot op. Vorige keer werd de lengte nog opgemeten. Maakt ook niet meer uit natuurlijk, want de boot vertrok toch half leeg. Aangekomen in Ceuta zijn we eerst gaan tanken en toen gelijk doorgereden naar de Marokkaanse grens met in ons achterhoofd natuurlijk het gezeik van de vorige keer. Toen mochten we niet door omdat de auto als een vrachtauto ge´dentificeerd werd vanwege de gevonden twistlocks. Inmiddels is de auto totaal veranderd en zijn de twistlocks onvindbaar, maar het blijft natuurlijk een wat ongangbaar ding dat gelijk de aandacht van iedereen heeft. Dit werd er geen woord gerept hierover. Nu werd me verteld, dat 4 reserve banden/wielen een probleem waren. Ja en om 2 banden achter te laten, die met zo veel bloed en tevens ook zweet met tranen bijeengesprokkeld had is een te pijnlijk beslissing om te kunnen nemen. Afijn het oude verhaal weer, er moest gesmeerd worden. Nu was ik al een tegen gehouden, hetgeen inhoud, dat je feitelijk je retourtje voor de boot als weggegooid geld kan beschouwen. En de laatste keer was dat dus tweemaal. Er was me wel wat aan gelegen, dit keer eventueel met wat extra kosten deze hindernis te nemen.  De Marokkaan die dit voor mij ging regelen was niet onsympathiek, maar voor niets gaat de zon op daar aan de grens. Om een lang verhaal kort te maken, was mij na enige tijd wel duidelijk dat hij op zeer goede voet stond met de douanier. Het kan dus zo zijn, dat dat hele gelul over die wielen onzin was, maar feit blijft dat wat de vorige keer tot 3 keer toe totaal mislukte nu zonder problemen wel lukte; we konden de grens met Daf over. We wilden toen naar de camping in Mantil, maar toen we daar met de neus voor de poort stonden en het terrein op wilden rijden, begonnen allerlei mannetje in paniek te zwaaien, dat we door moesten rijden. Rare lui. We zijn toen van de Middellandse zeekust doorgestoomd naar de Atlantische kust.

van Middellandse zeekust naar de Atlantische

Op pakjesavond bleek later kwamen we aan in Larache waar we opzoek gingen naar een camping. De campings zijn voor blanco Marokko gangers ietwat lastig te vinden. Het was derhalve fijn, dat we op een gegeven moment langs een conglomeraat van campers reden, die ons deed vermoeden at her sprake was van een camping. Het bijzonder van de camping was, dat deze niet was uitgerust met een receptiehok of iets anders wat daarop leek. Dit kwam doordat dit een gratis camping was bleek. Toch waren alle voorzieningen daar en bovendien zeer goed bijgehouden.

camping Larache                            Sasja na een dag sturen

Het stond daar vol met glimmende witte campers voornamelijk uit de UK, een paar Duitsers, Fransen en Italianen. De enige niet witte Camper was van ons net als dat wij ook de enige Nederlanders waren. De volgende dag kwam er 's ochtend een klein Unimogje naast ons staan. Iets ruiger dan de al die campers, maar toch ook wit. 5 december zijn we door de Atlas gereden richting zuid.

Atlas                                               Ifrane

De weg is hoog en koud, ondanks dat het schitterend weer is, komt de temperatuur niet boven de 16 a 17 graden. Dat is wel even wennen weer. In Azrou hebben we gevraagd naar een camping en daar zijn we door verwezen naar Ifrane. Dit was weliswaar niet in de goed richting maar het betrof hier 16 overbrugbare kilometers. In Ifrane zijn we doorverwezen door een uiterst vriendelijke politieman ( zijn overige allemaal tot nu toe en we hebben er heel wat gezien) naar de camping. Deze was totaal onbemand en we hebben toen maar brutaal de vrijheid genomen op deze redelijk grote camping een mooi plaatsje uit te zoeken en derhalve ongeautoriseerd aldaar de nacht door te brengen. We waren de enige. De landlord meldde zich na enige tijd en zo kwam alles toch nog goed. De volgende dag zijn we naar Marrakech getogen via wederom Azrou langs het koninklijke buitenverblijf. Net als in Nederland, leuke job. Goed cashen leuke secundaire arbeidsvoorwaarden en diverse woningen van de zaak zak  maar zeggen. We reden dus min of meer het de Atlas uit richting omlaag, wat alras zich vertaalde naar een temperatuur die meer bij ons paste.

Op weg naar het lagergelegen Marrakech.

Helaas kwamen wij net in  het donker aan in Marrakech. We zijn kriskras als een kip zonder kop door de stad gereden aangezien in het donker de borden niet te lezen waren, althans voor ons. Op een gegeven moment heb ik de Daf op een parkeerplaats midden in de stad geplaatst tussen een aantal andere vrachtauto's. Stond er prima, maar de beheersnuiter vond 50 Dirham een redelijke prijs. En wij niet aangezien je daar een camping met alle faciliteiten voor kan krijgen. Maar uiteindelijk waren we het eens en gesloopt als we waren wilden we van de rust genieten. En die kregen we daar niet. Want als je lekker staat is, is er altijd wel weer een lastpak die wil dat je de truck 5 meter verplaatst. En er is dan eveneens een snuiter die als je op de nieuwe plek staat, het daar dan weer niet mee eens is. En na alle stress en dergelijke zat ik nog niet in de 100% laat ze maar lullen en bekijk het maar sfeer ( inmiddels wel). Dus moe en niet voldaan door al dat geschreeuw om de Daf  heb ik de familie ingeladen en ben van het terrein afgegast de club enigszins verbijsterd achterlatend. We zijn gelijk richting een der doelen gegaan, Ouarzazate. Maar na een aantal kilometers waren we wel heel fanatiek op zoek naar een tankstation annex parkeerplaats, want anders zouden we geheid een brommende, fietsende danwel een lopende Marrokaan uit de lier moeten pellen. Ze zijn met gewoon licht niet te zien en de extra handicap is, dat je constant met tegenliggers met slecht afgestelde koplampen hebt te maken. Geluk vonden we alras hetgeen we zo node zochten. Heerlijk gemaft. En de volgende dag de toer na Ouarzazate gemaakt. Vreselijke mooie weg met veel gedeelten waar stuurfoutjes toch uit den boze zijn. Hoogste punt van de weg lag op zo'n 2200 meter en dat was goed te merken. Geluk was dat de zon steeds heel heftig scheen. We kwamen uiteindelijk op een mooier tijdstip aan in  Ouarzazate dan in Marrakech. Gelijk naar het het bikershome van Peter Buitelaar ( www.bikershome.net ), maar die die was samen met de familie een route aan het uitzetten voor een nieuwe offroad motor toer die na kerst plaats gaat grijpen. We zijn ons toen gaan vestigen op de camping hier in Ouarzazate.

Voor het bikerhome van Peter en Zineb en op de camping

We hebben genoten van de gastvrijheid en kookunsten van Zineb. Is geen woord van gelogen op de site. De derde dag hier was echt kloteweer, want de hele dag regen, dan ga je het merken dat je toch wel hoog zit. Het is koud. Maar vandaag schijnt de zon weer en is het weer een stuk aangenamer.

Marrakech -> Ouarzazate

Is ook wel nodig, want de eerste dag was erg heet in de zon en toen heb ik dus gelijk mijn bike van de billen ban de Daf getakeld. Stukje gereden en toen bleek dat de voorrem soms iets bleef hangen. Is erg lastig in het bochtenwerk, inmiddels opgelost, maar daarna is er nog niet veel van rijden gekomen. Misschien vandaag. Gaan we even een supermarkt zoeken, want we hebben  wel weer eens zin in een biertje of wijntje. Dat is bij de reguliere winkeltjes niet te krijgen. Het is nu 11 december en we weten op dit moment nog niet wat we gaan doen. Richting kust of naar het oosten. Nog maar een dag of meer hierover nadenken.