Tsja, kort na het vorige verslag zijn we met zijn allen nog naar een restaurant gegaan, waar we het galgenmaal voor Tom en Elvira  hebben genuttigd, waarna zij de taxi naar het vliegveld hadden genomen. Daarmee waren ze uiteraard na terugkomst ook in de gelegenheid ons van foto's te voorzien, die de winterse (on)gemakken zo mooi illustreerden. Het is daarbij wel duidelijk, dat het aanzienlijk eenvoudiger is om het bier op een geschikte consumeer temperstuur te verkrijgen, dan het bij ons het geval is. Waarbij dientengevolge vermeld kan worden, dat wij het ook niet makkelijk hebben. Hop. Nu was het dus 2 dagen wachten op de komst van het inruilteam, dat dit keer uit slechts één persoon bestond. Hasso kwam 's middags laat aan, zodat er eigenlijk niet veel tijd was om wat administratieve zaken in te vullen, zoals bv het visum voor Mauritanië te regelen. Dat moest de volgende dag geschieden, wat dan ook stampede gebeurde. De dag daarop zijn we samen naar de ambassade gereden om het paspoort weer op te halen,om aansluitend naar het vliegveld te gaan om te informeren naar de privé vliegtuig landing en vertrek mogelijkheden en de kosten daarvan. Hasso is een nl. fervent sportvliegtuigvliegert, wat hem er tevens toebracht om te informeren bij de lokale vliegclub naar de huur van een vliegtuigje. Al snel hadden wij voor diezelfde middag een vliegtuig gereserveerd. Voor de vlieg fanatici onder ons, het betrof een Piper 28 met 160 pk. Leuk was natuurlijk om boven dat deel van Dakar te vliegen waar wij kamp hielden, wat ik de lezertjes dan ook niet wil onthouden.

Ik en mijn piloot                                            Dakar vanuit de lucht

Onze stek in Ngor

klik voor detail

Dit alles was natuurlijk erg opwindend, vooral omdat het voor mij de eerste keer was in zo'n notendopje en ik het idee had, dat het notendopje moest werken als een paard. En dat ook het omhoog gaan niet erg wilde lukken gezien het feit, dat we wel erg vaak de stall-warning ten gehore kregen. Afijn na een uurtje stonden we weer gezond en wel op de grond, waarna we de dag afsloten met een een etentje in een restaurant gespecialiseerd in de Senegalese keuken. Dietmar bestond het hier een complete peper van onbekende komaf in zijn geheel te consumeren, waarna hij navolgende uur op babbelniveau ongebruikelijk laag presteerde. De volgende dag werd het passavant voor de Toyota verlengd. Hasso kon dat namelijk niet zelf aangezien hij de auto niet Senegal had ingereden, waarna onze wegen zich scheidde. Dietmar had zo'n last van zijn rug, dat Elke en hij zo snel mogelijk weer naar de Zebrabar wilde, om daar tot rust te komen. Hasso en wij wilden samen nog wat toeren, aangezien hij natuurlijk geen zin had om na zijn dure vlucht, gelijk weer Senegal uit te rijden. De tijd was toch enigszins de beperkende factor, want hij wilde wel met Elke en Dietmar samen door Mauritanië terug gezien de nare recente gebeurtenissen aldaar. Dit alles gaf ons ongeveer een week de tijd zoals gezegd, beperkte dat enigzins de mogelijkheden. Wij gingen dus eerst op zeker en togen derhalve wederom richting het zuiden en hielden wederom kwartier in Mbour. Zelfde auto en een ander persoon geeft wel weer leuke verwikkelingen. We ontmoette daar een jong stel Spanjaarden in een Tupperware camper die na een bezoek aan Burkina Faso weer op de terugweg waren en hadden de nodige wetenswaardigheden uitgewisseld. Ook van hun hoorden we weer, dat Niokolo Kabo nogal tegenviel en dat de enige dieren die ze daar gezien hadden, de aangereden dode dieren langs de weg waren. We hebben een bezoek derhalve inmiddels definitief afgeschreven. Hierna zijn we wederom naar Kaolack gereden, omdat ook wij het passavant verlengen moesten. Één nacht bij de katholieke missie voldeed dus en we zijn de volgende dag naar Toubacouta vlakbij de grens met Gambia gegaan. Na 2 dagen hier diep in de delta doorgebracht te hebben en een paar mooie tours samen met Hasso door de delta te hebben gemaakt, hebben we ook  van Hasso afscheid moeten nemen en zijn we nu weer solo reizend. Nu zitten we enkel nog met het probleem, wanneer rijden we the Gambia in.

mangroven