Zo het moment van afscheid nemen van Toubacouta was uiteindelijk daar. We hebben tenslotte ook niet alle tijd. Maar wat natuurlijk ook niet helpt, is als je in relaxerende omgeving vertoeft, het idee om een toch vaak energie slurpende Afrikaanse grenspost te moeten slechten. En al helemaal niet als hij onbekend is. Maar nadat je de energie hiervoor verzameld hebt, is het 'uno momento dada', aangebroken. De rustige vaart met de pirogue diep de delta in, met oa het bezoek aan een paar solitaire mangroven, waar we gedurende de zonsondergang, de duizenden verschillende vogels na het fourageren terug zien komen, om op het enige van apen en slangen verschoonde plekje de nacht door te brengen, nog in gedachten gingen we de volgende morgen 'vroeg' op pad, waarbij de overweging om ons uit de voeten te maken niet in de laatste plaats ook voortkwam uit de immer aanhoudende bosbranden, die tot op 100 meter nabij kwamen. 2 huizen zag ik in vlammen opgaan en dat verblijft niet lekker en noopte zelfs tot het vluchtklaar willen houden van de Daf.

Deze bosbrand scheerde vlak langs ons heen..

Mangroven in de delta bij Toubacouta

De 20 km naar de grens waren zo achter de rug en de uitreis formaliteiten te regelen bij de politie eveneens. Maar de een of andere vergadering bij douane zorgde voor een lange rij en hield ons de nodige uren op. Een makkelijk te slechten grenspost was die dag dus niet makkelijk. De Gambiase kant was ook niet moeilijk maar slechts vermoeiend. Hierna wilden wij de paar resterende kilometers naar de ferry snel volbrengen, maar dat was ons niet gegeven. Na 2 km kwam de eerste politiecontrole waarbij de vrouwelijk agente vroeg waar mijn passer laissez voor de motor was. Slim als ik was, zei ik natuurlijk dat ik niet van plan was deze te gaan utiliseren en derhalve dit document ook niet obligatoir achtte. Hop. Dat was voor haar weer een reden mijn voertuig voor persoonlijk gewin te doen opeisen. Ik liet mij hierdoor uiteraard niet door uit het veld slaan en meldde derhalve, dat hier geen sprake van kon zijn. Probleem echter was dat de vrouw in kwestie beslist serieus was. Zij vond dat zij niets had en er derhalve recht op had, waarbij ze na mijn resolute weigering ook wel genoegen wenste te nemen met de Daf. Ondertussen vond een collega, dat wij onze huisbouvier aan deze 'hondenliefhebber' moesten afstaan. Hoe je ook wil, een gezellig gesprek is met deze mensen dus niet te voeren, en nadat ik kregelig mijn document had teruggevorderd en gekregen hebben wij ons uit metaforische voeten gemaakt om na 2 km wederom aangehouden te worden, maar dit keer door de douane. Deze wilde in navolging van de grens beambten, wederom een huiszoeking doen, waarbij de perceptie immer bestaat om te checken of er wat voor de onderzoeker zijn gading bij zit. Verder dan een biertje aan deze muzelmannen aan bieden gaat het bij mij dan inmiddels niet meer. Alhoewel één daarbij met zeer grote graagte en tevens glimlach bereid was tot het aannemen van dit zoenoffer. Gelukkig wees zijn collega op de strijdigheid van deze consumptie met zijn geloof. Maar voor mij is telkens toch weer leuk om zeer vaak met de hypocrisie in het belijden van welke religie dan ook, geconfronteerd te worden. Maar goed, daar ging ik dus door het oog  van de naald. Telkens wordt je gevraagd wat je kan missen, door 2 iemanden die gewapend en met uniform in je huiskamer staan en dus proberen van het intimiderende karakter van de situatie misbruik te maken. Maar ook hier oogsten de 2 beambten geen resultaat. Na wederom 2 km gereden te hebben was daar alweer de volgende post en ja hoor, die wilden de auto ook weer screenen. Je wordt daar elke keer weer meer kregelig van en weigerde ik de vorige keren al de achterkant te openen, in het kader je doet er maar wat moeite voor, nu weigerde ik eveneens de grote valse en in-gemene hond uit zijn huis te halen. Dit natuurlijk in het kader van het is zijn huis en niet dat van jullie. Doorzoek maar, want ondanks dat Sasja niet schrijft, blijft ze mooi wel. Uiteraard wordt na het nemen van de doorgang onze echtelijk sponde bereikt en ik in dier voegen slechts toestemming verleende tot betreding hiervan, nadat men het schoeisel der voeten verwijderd had. Ik ben het verdomme zat om telkens als enige door het stof te gaan. Hierna ging er één naar binnen, maar slechts met het hoofd. Vervolgens kregen we op dit kleine stukje nog 3 stops te verwerken. Hierbij werd wederom de auto gecheckt door een team van 2 personen, maar wel op mijn voorwaarden, dus zonder schoenen, kruipen en daarna vis a vis met een hond komen te staan, waar ze scheidsbenauwd voor waren. Voor ik mijn autodocument terug kreeg, moest ik wel telkenmale mee naar een klein kamertje, alwaar de beambte mij meldde, dat ik voor deze controle geld moest betalen. Uiteraard zonder zijn collega's, want deze rechtschapen mensen houden wel van intimideren maar niet van delen. Op het moment, dat mensen mij proberen te naaien, is dat doorgaans erg goed voor mijn zelfverzekerdheid en was ik daar dus vrij snel en zonder afdracht van zilverlingen  klaar mee. Ondertussen hadden we de tickets voor de ferry bij een station met weegbrug gekocht, waarbij opviel, dat de weegbrug rijp was voor een bezoek van het NMI voor een gedegen kalibratie, aangezien ons voertuig op ruim 12 ton kwam te staan. Een gat van ruim 1 1/5 ton met de weegbrug van het RDW. We kwamen ondanks alles uiteindelijk in de Banjul port authority, waar talrijke personen je aanklampen en melden dat ze je allerbeste vriend zijn. Het deed ons sterk aan Ghana denken, wat bij ons geen populair land was. Mensen die je ongevraagd de niet te missen 50 meter af te leggen weg wijzen vanaf je eigen auto ( gratis lift) en daarna een passende beloning voor deze 50 meter op deze manier van ongevraagd, maar ook ongewild begeleiden, vragen of eigenlijk eisen. Je biedt dan wat te eten of te drinken aan, maar het enige waartoe men bereid is, is het ontvangen van Euro's. Liefst heel veel Euro's. Uiteraard nadat men het aangebodene voor de non-prestatie op zeer hautaine wijze heeft afgewezen, begint het feest. De desbetreffende persoon blijft immer tussen weer nieuwe vrienden van ons zich begeven, met een zeer vuile blik ons toevoegend, dat wij wel zo'n beetje de slechtste mensen zijn die op deze aardkloot rondreizen. Dit ritueel herhaald zich nog andermaal met het op de ferry rijden. De official verlangd ook op opdringerige wijze geld, meldend dat hij helemaal niets heeft en desondanks ons aanbod tot een refreshment of meal afwijst en waarna hij dan de nodige vrienden inzet om alsnog de zeer gewilde financiën binnen te halen. Een Gerrit Bakzijl zeg maar. Gelukkig waren we op een mooie tijd aangekomen, zodat we niet lang op de ferry hebben hoeven wachten en aldus niet lang tussen deze gelukzoekers dienden te vertoeven. En na een gesprek met 2  veeleisende edoch niet onaangename Gambianen, welke ik onder het oog van de nog immer mokkende persoon, vergastte op een halve liter koud Flag bier, konden we de ferry op rijden.

Ferry Barra Banjul                                              Camping Sukuta

Overigens waren deze 2 het niet eens met wat de mokkende persoon over mij te melden had. Op de ferry kwamen in contact met een ook een aardig persoon die in Sukuta moest zijn, vlak bij de camping welke wij tot doel hadden. We waren met behulp van deze gids in poep en een scheet daar waar wij wilden zijn. En hier nu staan wij op de deze camping, zeer mooi en gedreven door een vriendelijk Duits stel, die dit alles 14 jaar geleden begonnen zijn aan te leggen. Een trefpunt van overlanders, Zebrabar, maar de overlanders hier zijn ook heel erg op zichzelf en houden het contact erg af. Maar hier ontmoetten we weer wat Duitsers, die we ook in Toubacouta ontmoet hadden. Zijn waren echter door politie in burger ( door elke foute staat gekoesterd ) aangehouden wachtend op de ferry, waarbij niet alleen de auto, maar ook zij allen gescreend werden. Het complete programma zeg maar. Ook de 18 jarige dochter werd door muzelmannen compleet inclusief de binnenkant onderzocht, hetgeen een zeer traumatische ervaring is. Vader ontdekte zulks, nadat zijn dochter huilend naar buiten kwam. Hierdoor miste zij de ferry die klaar lag en kostte hun dat 1 1/2 uur wachten op de volgende.  De balans op dit moment na 1 dagen, we staan hier meer dan uitstekend, maar Gambia nooit meer. Hopelijk wordt onze reis langs de zuidkant van de Gambia rivier richting Kidira via Tambacounda in Senegal, een aangenamere ervaring, zodat voorgaande stelling minder pertinent wordt.