Tsjee, ik krijg allemaal mailtjes, waarin gevraagd wordt wanneer de volgende update eindelijk weer komt. Die enorme druk ligt als een molensteen om de nek, kan ik wel zeggen. In Bamako is slecht één bank waar je geld op je Visa card kan krijgen. En we hadden een atm gevonden die Visa slikte, maar beiden met een limiet, Je moet dan een week wachten tot je weer kan tappen los van je kredietlimiet bij Visa. Cash euro's meenemen is dus belangrijk in deze contreien buiten Senegal. Mastercard is niks en in Mauretanië is helemaal niks mogelijk buiten wisselen. Maar goed, getankt hadden we dus en vertrokken toen richting Diolla, zo'n 200 km noord-oostelijk van Bamako, alwaar een nationaal park gesitueerd is. Na de tracks tot Djolla, volgde vrij heftige piste. Het bos was wat listig te vinden, maar een gendarme met vriend gidste ons op de brommert naar de 'ingang' van dit park. Dit tegen vergoeding van de essence, zoals ze daar de mengsmering zo smakelijk noemen. Geestig is, dat hij het aan ons overliet, hoeveel dat moest zijn. De man had ons eerst gemeld, dat het absoluut noodzaak was om een stempel in het paspoort te laten zetten bij het verlaten van Bamako. Maar een echt groot probleem vond ie dat nou ook weer niet want dat kon ook wel later in het volgende dorp. In die afgelegen gehuchten weten ze vaak niet, dat dit inmiddels niet meer hoeft en wij wel. Trouwens de douanier moet je zelf opzoeken en die zat in de tuin met zijn vrouw te eten en vond het ook allemaal niet belangrijk op zaterdag, want dan werkt ie niet. Maar het was zeker de moeite waard, zeker na al die hecktiek van Bamako. De volgende dag zijn we verder off-road Richting Djenne gereden. Dat schoot niet echt op door de vele bomen en gedeeltelijk nauwelijks begaanbare stukken. Geen sprake zelfs van tracks en rijden op de gps slecht 10 km in 2 uur. Uiteindelijk heb ik een waypoint van de track in de gps gezet en zijn we hierop af gereden. We hebben namelijk een Afrika atlas met gps coördinaten, die in zo'n geval na wat gemeet en gereken uitkomst biedt. Afijn na talloze pistes, zaten we op een redelijke track en zijn toen gestopt tussen Sarro en Say. De volgende dag zijn we deze track verder gereden naar Djenne. Dit is een historische stad opgebouwd uit lemen gebouwen en een grote lemen Moskee. De een zegt dat dit de grootste lemen moskee is en de ander zegt dat die in Mopti geparkeerd staat. In ieder geval kan van Djenne gezegd worden, dat die stad niet geschikt is om met een Daf van ons formaat, te worden doorkruist. Maar we deden het lekker toch. Totale chaos daar. Ook veel laag hangende elektriciteit kabels, die als een uitdaging en zeker niet als een probleem door deze trotters gezien werd. Andrea zat op het dak ( zie foto ) met een eind hout de kabel te geleiden. Het is ook leuk de onneembare bochten toch te nemen. Weliswaar in een 20 keer steken en met veel overleg met de betreffende inboorlingen, want er moest zo nu en dan natuurlijk eerst een en ander verplaatst worden  om ruimte te maken. Veel geschreeuw erg druk en totale chaos want er was markt op de doorgaande route door Djenne, kortom enerverend.

Marktplein voor de Moskee  van Djenne                                                               

Natuurlijk moest de auto geparkeerd worden in dit afgelegen gat, aangezien we daar even wilden rondkijken en ook de moskee wilden bezichtigen. Het viel toen al op, dat er relatief er veel bleekreetjes rondliepen. Veel van die mensen hadden een gids, soms met anderen, gehuurd, die hen dan met 4WD naar Djenne, Mopti en Dogonland reden. Dus ondanks dat het afgelegen, was dus toch erg toeristisch. Dit resulteerde in het werkelijk belaagd worden door mensen, die voor je bepaalde wat belangrijk was om te zien en tevens ook bepaalde, dat zij diegene waren die het geschiktst waren om deze taak op zich te nemen. Erg veel gidsen dus, die allen gemeen hadden, dat ze alle talen spraken edoch in geen enkel taal het woord nee machtig waren. Kortom je loopt door die stad met ik weet niet hoeveel van die gasten achter je aan die als Bisonkut of 5 componentenlijm  aan je vast zitten en je absoluut niet met rust laten en derhalve je alle plezier in het loopje weten te ontnemen. Een privé gesprek is zelfs niet tevoeren omdat ze dwars doorheen blaten. Bovendien betaal je op de markt daar het dubbele voor alles als niet ingezetene, wat het er ook allemaal niet aangenamer op maakt.  Onze Duitse reisgezel had ik op zijn verzoek enkele, wat specifiek op deze situatie toegespitste ietwat directe Engelse uitdrukkingen bijgebracht, zoals daar zijn -Piss off- en fuck off-.  Ook dat lost geen superlijm op.  Een vuurklaar dubbelloops jachtgeweer misschien, maar zoals Elschot al schreef, zijn daar praktische bezwaren.  Cultuur proeven daar is dus naar mijn idee een afrader. Dat wordt allemaal alleen nog maar erger. Uiteindelijk de motor gestart en de weg vervolgd naar Mopti. Maar daar was het allemaal nog een paar graadjes erger dan in Djenne. 10 km voor Mopti begon het al. Op het moment van niet bewegen cq verplaatsen, hangen ze al aan je spiegels. Redelijk ziek tot evenwel schijtziek werd ik van de vraag of ze mijn motor konden kopen, waarbij ook gold, dat het nutteloos is om nee te zeggen. Voor de meest aangename persoon in de omgang, wordt het dan evenwel erg moeilijk om die houding gestand te doen. Dat gold ook voor mij. Het enige manier waar je redelijk zonder mentale schadelijke gevolgen dit lasterleed kan verwerken, is het totaal negeren van desbetreffende personen. Maar dat is niet makkelijk aangezien een mens voor zijn gevoel en ook vanuit fatsoen, iemand altijd van repliek wil dienen. Maar bij een dergelijk disrespect, gelden andere regels. In Mopti was slechts één bank waar de Visa bezitter, geld kan pogen te krijgen. De bank cq geld was noodzakelijk  omdat als je de olifanten wil zien, je naar verre afgelegen gebieden moet rijden, waar ze volgens schema ongeveer zouden moet rondkuieren. Aldaar moet je dan echt op speurtocht. Dat betekent veel rijden en vragen of ze gezien zijn en waar. Met weinig geld en net genoeg diesel om Bamako te halen, verdwijnt toch enigszins de drang tot het avontuurlijke. De olifanten zoektocht betekent niet genoeg diesel om Bamako te halen en weinig geld lost dat ook al niet op. Op deze bank in Mopti werkte een vrouw die de belangen van de Visa klanten behartigde en die erg onaangenaam was. Om een lang verhaal kort te maken, geen geld. We zijn toen naar een camping gereden in Savare, vlakbij Mopti. Daar overlegd wat te doen en besloten ook het festival in Timboektoe links te laten liggen, omdat ik gehoord had, dat dit $100 pp zou kosten en dat er zelfs sprake was dat dit per dag zou kunnen zijn. Kortom een feestje van westerlingen dachten wij zo, wat het idee van bezoeken onaantrekkelijk maakte. Dus toen hebben we de beslissing genomen om het Dogonland in te reizen.

We zijn toen over een ook nu weer een track gereden die niet toegerust was een Daf zoals die van ons formaat te verwerken. Maar ook nu weer hebben we ons hier niet door tegen laten houden. De route van Savare naar Sangha was Mali tot nu toe op zijn mooist. Tot Bandiagara ging het redelijk voorspoedig. Maar na Biandiagara schoot het gelukkig niet echt op, zodat ook ik alle tijd had om van de omgeving te genieten. In Sangha waren we gelukkig bij het eerste campement gestopt om daar te overnachten. Campement Giru Yam bleek achteraf een goede keus te zijn. Prettige mensen, die ons tegen al te opdringerige mensen beschermde. Gelukkig was het daar niet zo erg als in Mopti en Djenne al hoewel ik wel het dagelijks gezeik mbt de verkoop van motor en soms ook Daf bleef houden. Waarbij natuurlijk ook gezegd dient te worden, dat er toch nooit een serieus bod op het ding gedaan zou worden. 's Avonds heb ik met een gids onderhandeld over de prijs van een tour door Dogonland, waarbij de voorraad gsm's van pas kwam. Deze wandeltocht, die niet geschikt is voor mensen met een niet al te goede conditie of grote zwarte hond met dikke vacht en kleine tong, was adembenemend. Je daalt dan af (veel klauterwerk) van een rotsplateau naar de vlakte, langs de rotswoningen en voorraadkamers van de verdreven Tellem, die sterk deden denken aan het Mesa Verde in Colorado VS. Jammer dat het regenseizoen ver achter ons lag, want er was hier zoveel stof in de lucht, dat het leek alsof het mistig was. De toer was gestrand in Banani waar de oververhitting van Sasja ons op dat moment zorgen baarde. Ik was met Andre en gids weer naar Sangha geklommen en hebben daar de Landrover van hem gehaald. De gids had al gezegd, dat het onmogelijk was om het met de Daf te doen en hij had achteraf gezien gelijk. Die was te groot voor deze 'weg'. Uiteindelijk hebben we de honden, vrouwen en gids in geladen en zijn per auto wederom naar Sangha gereden. We hebben hier nog een nacht gestaan en zijn toen weer naar de camping in Savare bij Mopti gereden. Van daaruit over tracks naar Bamako alwaar wij nu het probleem  van het geld proberen op te lossen..

Giru Yam Equipe                                                   Ziekenhuis Sangha

Instant update: mij is toegezegd door Visa, dat het Visa probleem is opgelost, voorzover dat telefonisch opgelost kan worden. Het echte oplossen ( substantiële krediet limiet verhoging ) moet ik echter thuis doen. En ik ben niet van plan voorlopig thuis te komen. Voordeel van dit nadeel, was wel dat ik vandaag in de truck de tijd kon nemen om deze update en wat e-mails te schrijven.