Nu is het duidelijk geworden, dat de DAF helemaal geen koelprobleem had. Na een zeer grondige check, bleek dat als de temperatuurmeter 95 of meer graden aangaf, de radiatorslang beneden richting waterpomp, nog door mij te vatten was. Mijn gevoeligheidindex in acht nemende, kan dat niet meer dan een graad of 40 a 45 geweest zijn. Kortom we konden bij deze concluderen, dat de sensor en/of wijzer jokkebrokkend van aard waren geworden. Het toeval wil, dat bij een collega 4440 rijder, het gelijke probleem zich op het gelijke moment manifesteerde. Deze heeft de boel laten voorzien van een aparte digitale thermometer, welke bij herhaling de originele meter op zijn plots ontstane incompetentie moest wijzen.  Wij volstaan het laatste stuk af te leggen met regelmatige "vat-checks". Is niet leuk, en we hebben ons verblijf in Marokko hierdoor onnodig aangepast, maar we komen er wel mee thuis. Afijn, we zijn daarna naar de kust gereden en hebben ons weer voor een paar dagen in Essaouira gevestigd, waarna we door gereden zijn, langs de kust, via Safi naar El Jadida. Die dag was Hassan II voor het zoveelste jaar in het zadel en was het derhalve in het hele land feest. Een soort koningdag dus. De camping in El Jadida vlak bij het strand, kreeg hierdoor de hele dag een hoop lawaai van het op het strand opgebouwde podium over zich heen, maar dat was uiteindelijk wel voor 3 dagen te dragen. Op het strand was het een ongelooflijk bende van kapotte en hele  flessen, papier, plastic en nog veel meer viezigheid. Vreemd is dan ook dat je op een gegeven moment van het strand moet omdat het daar niet voor honden is toegestaan. De mensen daar zijn de grootste viespeuken. En de hondendrukjes nemen wij net als het overige afval in tegenstelling tot het volk en bewaarders aldaar, mee van het strand. Dit wordt dan ook aan de desbetreffende strandbewaarder medegedeeld nog voordat wij onze aftocht bliezen. Bof. Vervolgens verplaatsten we ons ook weer langs de kust via Casablanca en Rabat naar Larache, alwaar wij weer het kamp opsloegen.

 

Franse Unimog                                              Larache <-> Ceuta

Hier kwam de volgende dag een Franse Unimog naast ons staan, waarvan de bewoners zich, nadat zij zich geïnstalleerd hadden, ons uitnodigde voor een wijntje. Bruno en Francoise hadden hun automobiel volgestouwd met allerhande zaken van het goede leven. Dit kon zonder aanhanger, aangezien ze voor 'slechts' 4 weken op pad gingen met als einddoel het Mauretanische zand. Voor ons betekende dit, dat wij die dag en ook de volgende morgen ons tegoed konden doen aan de heerlijkste franse wijn, franse kazen, ham, etc etc, na zo'n lange tijd van onmenselijke ontberingen. En het was ook nog heel erg gezellig. Op een gegeven moment wil je dan spijkers met koppen slaan en dat deden wij dan ook. Van Larache zijn we op 1 augustus in een stuk door naar Ceuta gereden en daar zijn we gelijk de boot opgeknald. Overigens wel na veel controles en hasj honden bezoek. We wilden ineens zo snel mogelijk op supermarktbezoek, want we hadden de avond er voor met ons franse echtpaar, de smaak te pakken gekregen. Aan de overkant bij de supermarkt gelijk van alles ingeslagen dat wij lange tijd niet hadden mogen smaken. Met een goedgevulde truck ( er kan heel veel in)  hebben we ons gemeld aan de poort van de Rio Jaro camping, even voorbij Tarifa. Hier liep de toch niet hele kleine camping uit om de Daf te zien en op de gevoelige plaat te leggen. We waren al heel wat duimen en geïnteresseerde mensen gewend, maar dit was sloeg alles. De camping was echter belachelijk duur, nl 28 EuroDollar voor één nacht. En er waren slecht 3 warme douches 's ochtend en 's avonds beschikbaar voor de hele camping. Een goede reden om deze plek in te wisselen voor het strand, wat we dan ook deden samen met Ad en Petra, die deze prijzen eveneens zat waren. Hier stonden veel campers en vrachtwagens, die door de politie met rust werden gelaten, waarschijnlijk omdat ondertussen geen plek meer te krijgen is op een van de vele campings hier. De ideale plek om langzaam aan het minder warme klimaat te wennen. Bij een kite school waar op zeer regelmatige basis een versnapering tot ons nemen, hebben ons daarom toestemming gegeven om gebruik te maken van de douches. Bij de ingang is een kleine supermarkt en een winkeltje met vers brood, waardoor het niet nodig was onze plek te verlaten, wat we dan ook niet deden. We stonden hier echt op het zand, waardoor de minder geestelijk vermogende piloot natuurlijk weer denkt dat het met auto, type doorsnee, ook mogelijk is daar te aan staan. Hierdoor was het de eerste paar dagen hard werken. Echter op het moment, dat snotneuzen zich vastreden en zonder verder inspanningen zich tot mij wendden voor hulp, was het 20 Euro over mijn lippen, voordat ik er erg in had. Dat maakte, dat zij zich alsnog de nodige inspanningen getroostten en zich zonder mij hulp met zijn zessen hun voertuig uit het zand drukten. Gelukkig ging dat niet makkelijk. Uiteraard konden diegenen met een minder makkelijke slapjanus mentaliteit zich wel op mijn hulp bogen. Vooral bij campers was ik wat coulanter en bereid na enige tijd het geworstel aan te hebben gezien in actie te komen zoals die keer, dat ik het noodzakelijker wijs van een Hummer over moest nemen aangezien die deze grote camper geen cm van zijn plaats kreeg. En eenmaal een Toyota Landcruiser die tot aan de stoelen in het water stond uit het water gelierd.

 

De meest geestige lierpatient uit de de serie

De sporen die ik over het strand trok omdat de Daf er zo diep in weg zakte, waren 2 weken later nog terug te vinden. Ook kwam ik in actie toen een Engelsman aldaar zijn Volvo op zijn kant wilde leggen om zo in staat te kunnen zijn de uitlaat te lassen. Hij wilde een reserve band van mij lenen waarop de de auto met zijn zijkant op zou komen te liggen. Men bleek met 7 man niet in staat de Volvo op zijn kant te leggen, waardoor Daf en lier weer in actie moesten komen. Nee vervelen doe je daar niet. Na 2 weken werd onze huisbouvier ernstig ziek en daarmee kwam uiteindelijk dan ook de plicht het strand te verlaten en ons te begeven naar de dierenkliniek in Tarifa. Daar kreeg Sasja antibiotica en anti kots injecties. Aanvankelijk ging het iets beter, maar de volgende ochtend was ze er slecht aan toe en gingen we er dus als een speer vandoor richting de dierenkliniek. Er werd een röntgenfoto genomen waarop te zien was dat er groot voorwerp in haar maag/darmkanaal zat. Dit verlangde onmiddellijk actie, om het verscheiden van onze boef te voorkomen. 's Avonds om 6 uur werd de operatie gepland en na een nieuwe röntgenfoto waarbij het voorwerp zich weer gevaarlijk verplaats had, werd ze hiertoe voorbereid. Uiteindelijk bleek de darm verstopt te zijn met een 50 cm lange en ruim halve kilo zware zandklomp. Na verwijdering hiervan stonk het in het etablissement een uur in de wind. Ze had weliswaar weinig gegeten en was derhalve bij 4 kg afgevallen, maar ze had wel 4 dagen poep gespaard. Ze mocht hierna gelijk met ons mee. 's Nachts kwam ze weer zo bij, dat ze weer kon opstaan en drinken. Vanaf die tijd ging het weer snel voorwaarts met haar en kan zij bogen op een warme belangstelling voor haar en haar nu spierwitte buikje met 15 cm lange ritssluiting. Wij blijven natuurlijk nog een aantal dagen in de buurt van deze voortreffelijke dierenkliniek inclusief ongelooflijk fijne mensen. Daarna gaan wij richting Willys Treffen om het trouwfeest van onze vrienden te doen gaan opluisteren.