Het vertrek op 20 november in het jaar des heren's 2009.

Uiteraard waren we nog niet klaar, dus op het moment supréme het gangpad maar volgestort met allerhande spul, zodat daar een mens zich met goed fatsoen niet normaal kom verplaatsen. We hebben ons toen maar richting Barendrecht begeven om de via het internet geregelde accu's op te halen. Lekker alles op het laatste op het laatste moment. Mijn huidige accu's waren namelijk dankzij een foutje mijnerzijds, geheel ontladen. Daarna bleek, dat er nog bij één liter gedemineraliseerd water bijgestort kon worden. Ondanks het feit dat ze na oplading weer vrolijk mijn starmotor rond deden draaien, leek het mij op grond van de ervaring, dat ze van het ene moment op het andere de pijp aan St. Nicolaas kunnen geven, toch beter zo'n naar moment voor te zijn met voornoemd bedoelde actie. Afijn, er was nog helemaal achter een plekje vrij voor de 2 zware jongens in het gangpad. We zijn toen naar het zuiden getogen. In de buurt van Charleroi was onze eerste nacht deze toer in de Daf. We zijn toen in 2 dagen naar onze vrienden in de buurt van Limoges gereden. Daarvoor begonnen de eerste ontmantelings verschijnselen zich voor te doen. Het leek wel of de motor uit elkaar rammelde. Maar in eerste instantie kon ik het probleem niet vinden. Dus toch maar de cabine gekanteld, maar alles zag er redelijk flex uit. Een v-snaar zat wat los, dus die had ik toch maar even nagespannen. Nadat we de weg weer waren opgegaan was het geluid nog steeds daar, wat op een gegeven moment gevolgd werd door een flinke klap. Die klap werd door mij op het gelijke moment geïdentificeerd als zijnde een ontploffende v-snaar. Een timmermans-oor, want deze gedachte bleek na nadere bestudering geheel terecht. Ik trok 2 nieuwe riemen uit het vet en begon te sleutelen en even later bleek ik ook de oorzaak van de herrie gevonden te hebben. Dit waren 2 gebroken beugels van het hitteschildje ten behoeve van de turbo en een rammelend kogelgewricht op de uitlaatrem. Dat waren mooie klusjes voor tijdens ons verblijf in Lezat.

v-snaren vervangen                                                   sleutelplekkie bij Ad in Lezat

 Na een paar dagen in Lezat moesten we echter onze Afrika toer afbreken in verband met het verdwijnen van ons geld, paspoorten en andersoortig papieren. Nadat we de hele truck leeg hadden gehaald en ze onvindbaar bleven, hadden we ons met dit lot verzoend. Korte tijd later bleek, dat de bescheiden gestolen waren door een opvouwbaar camping stoeltje, dat pas na ontvouwing de gestolen waar prijs wenste te geven. Dat was ons eerste hachelijke avontuur deze reis. In lezat hebben we dankzij de gastvrijheid van Ad en Petra een hoop dingetjes kunnen doen. Er brak een accuklem dus die moest vervangen en ook wilde ik weer verse v-snaren in mijn magazijn hebben. Ik had het beugeltje van het turboschild gelast, maar die heeft het niet lang gehouden. Het is ook een rot constructie, dus ik denk erover om hem aan de cabine vast te maken, maar voorlopig rijd ik wel even door zo. Na een paar dagen rommelen en het overdadig consumeren van de geboden gastvrijheid gingen we richting Toulouse en  Lannemezan om bij Bielsa de tunnel naar Spanje te nemen. Toen we bijna bij de Tunnel waren (+/- 2300 meter) ging het wel heel erg stijl, wat op zich niet het probleem was, maar de sneeuw bleef liggen. En van de weg af glijden leek me een erg onaantrekkelijke gedachte, dus na een halsbrekende omkeer actie weer de hele weg terug en toen maar de warme kant om de Pyreneeën heen getrokken. Bij  Perpignan omlaag richting Barcelona. Kortom een bonustoer van zo'n ongewenschte 500 km? De volgende slimme ingeving was om de kustroute te mijden in verband met de drukte daar en ook de enorme hoeveelheid 'stop'lichten. Dus hoppa richting Lerida. Wat een pokke weer. Storm en regen en koud. Even voorbij Teruel hebben we op zo'n 1200 meter overnacht. Een IJskoude storm die de Daf deed schudden. Dan verlaat je Nederland vanwege de komende winter, zit je te vernikkelen in Spanje. Gelukkig had de verwarming geen moeite met dit type weer. De storm veranderde in een sneeuwstorm en  binnen de kortste keren lag er verdomme een pak sneeuw. De volgende dag wilde we weer vroeg op weg, maar de Daf had er niet echt zin om bij deze vrieskou aan het werk te gaan. Uiteindelijk deed ie het wel, maar wel met een frisse tegenzin. Dus toen non-stop naar El Portus gereden Bij Cartagena.

El Portus

Hier is het heet in de zon overdag. De zon die hier niet verstek laat gaan. 's Nachts koelt het af naar een graad of 10 a 12, maar dat is wel te mannen na de afgelopen dagen. Hier wonen onze vrienden die we ooit in Mali hebben ontmoet en waarmee we naar Senegal gaan racen. De vrienden waar we een halfjaar geleden mee hadden afgesproken, hebben gisteren gebeld en na de zoveelste tegenslag hebben ze de reis definitief moeten afzeggen. Balen vanwege het ontbreken van ze in ons treintje en ook vanwege het treurige prolongeren van hun persoonlijke tegenslag. Edoch wij gaan door, maar blijven vooralsnog in El Portus tot 5 december hier herstellen van alle doorstane ontberingen.