Afijn, we hadden dus al besloten dus terug te keren naar Togo en dan via Benin weer naar boven te rijden en dan misschien zelfs wel Pendjari wederom aan te doen. Waarschijnlijk gesloten in verband met de regentijd, maar dat was Arli tenslotte ook het geval en daar waren we ook door gekomen. Goed wij vertrokken oostwaarts uit Ouagadougou over de zeer goede asfalt weg en sloegen bij Kapela af naar het zuiden richting de grens. Deze weg was naarmate je meer bij de grens kwam steeds slechter te rijden wegens reparatie op reparatie van het wegdek door de jaren heen. Aangekomen bij de grens, werden we na het verlaten van Burkina, weer ontvangen door het Togolaise politie team, dat wegens een kennelijk lage doorstroom van personeel immer nog uit dezelfde personen bestond, met een lach verwelkomt. Ha die Holandaise encore, met Daf en grote zwarte panter. Na een gesmeerde grensovergang, reden we verder to vlak bij Kante, waar we na een lange dag rijden een mooi plekje voor de nacht vonden. Een doodlopende piste naar een of ander project op een heuvel met mooi uitzicht over de vlakte.

vlakbij Kante (Togo)

De volgende dag togen we richting het zuiden over de hoofdweg tot in Atakpame, alwaar wij de beruchte weg naar Kpalime namen en wij dus zeer scherp waren op het bruggetje waar de Daf en Andrea de nodige schade hadden opgelopen. Edoch, voor dat dit bruggetje kwam, waren wij in een flits een bord met Evelanjo gewaar. Dit was dus de piste waarvan ons verteld was, dat die niet zo stijl zou zijn en waar geen haarspeldbochten in zouden zitten zoals de 'normale' route van Tsiko naar Apeyeme. Dus in de remmen en een tikkie terug, alwaar wij rechtsaf de piste opgingen. De piste, die naar het plateau voerde, was erg weinig gebruikt werd algauw duidelijk en had ook last van stukken die heftig uitgespoeld waren door de regen. Na verloop van tijd werd het allengs heftiger.

Fraaie uitzichten vanaf de piste naar Elevanjo 2

 Haarspeldbochten die mij 3x steken kosten, waar ook veel weg was weggespoeld en waar ik nauwelijks met de Daf op paste. Dit alles vaak ook vlak langs de bergwand, met heftige stijgingspercentages wat het geheel tot een heftig avontuur maakte. Voor een indruk heb ik dit keer toch maar 2 filmpjes geplaatst wat nu mogelijk was, omdat op het moment van schrijven we weer in Burkina waren met een goede maar niet al te snelle internet verbinding.

   

Dit hierboven dus, maar dan voor een paar uur

 Nadat we na 20km en 3 uur later op het plateau waren aangeland, kwamen we in het dorpje Elevanjo aan, wat we niet meer herkenden. Verschillende mensen gevraagd naar de route Elevanjo Apeyeme, maar geen hond die wist waar we het over hadden. De GPS geraadpleegd, maar die meldde een afstand van ruim 20km naar Rudi en daar klopte dus iets niet. Daar was zeker iets fout gegaan met opslaan van de waypoint. Naja, we vroegen toen maar naar de markt, want vandaar zouden we het zelf wel weten en die richting wisten ze wel. Na 20 minuten piste nog niks te hebben gezien, vroegen we toch weer aan deze of gene naar Elevanjo, waarop ze allemaal zeiden dat we weer terug moesten. Dat was ons inziens niet de goede weg en reden we maar als kippen zonder kop verder. De GPS meldde ondertussen dat de afstand tot ons doel varieerde gedurende het rijden tussen de 13 en de 17 km. De piste was als een draaimolen, op enig moment denk je ha, dat gaat goed om even later het doel in de rug hebbend, de afstand weer ziet vergroten. Vragen in de dorpjes leverde niks op. Op een gegeven moment stond er een vrachtautootje te laden aan de kant van de weg waar we het wederom probeerde. De route Apeyeme Elevanjo? Een van hen was een wereldburger, want die begreep aan de hand van deze vraag, dat we Elevanjo op het Dany plateau moesten hebben en meldde tevens dat wij op het naastliggende plateau zaten. We hadden dus naar Dany Elevanjo moeten vragen. Het goede nieuws was, dat we wel op de goed piste zaten. Maar het slechte nieuws was, dat de piste zeer slecht was en we nog zo'n 45 km hadden te gaan. Het weer werd steeds dreigender en het begon ook op een gegeven moment te regen. Geluk was, dat we net voor het donker bij Rudi aan kwamen. Hij begon zich al zorgen te maken, maar rit had dus de nodige uren vertraging opgelopen. We wilden een paar dagen blijven om dit keer op een goede manier afscheid te nemen. Dit werd een week. En toen kreeg hij eindelijk een provisorisch gerepareerd stuurhuis van zijn oude Landcruiser terug die hij al maanden kwijt was. Bovendien was de motor van zijn busje einde verhaal en zat hij daar dus zeer afgelegen zonder vervoer.

Landcruiser                                                  testrit

Hier lag een uitdaging voor me en stelde ons vertrek dus uit. Na eerst de afgebroken bladveerbevestiging gelat te hebben, bleek na montering van het stuurhuis dat de olie eruit spoot vanwege het ontbreken van een pakking. Na de 2e poging bleek borgbout van de worm dol te zijn. De olie spoot dus nu op deze nieuwe plek er uit. Nadat alles vast en dichtgelast was, bleek een metalen olieleiding door geroest te zijn. Maar nadat de remmen ook nog in orde waren gemaakt konden we definitief afscheid nemen. 's Ochtend liepen we altijd met Sasja en Ulf, de Duitse herder van Rudi hele einden en ook zo deze keer. Die 2 zijn gek op elkaar en speelden altijd heftig met elkaar, maar het blijft oppassen met 2 exemplaren van 40 kg. De ochtend van ons vertrek liep Ulf op volle snelheid achterop Andrea waarop die een doodsklap maakt en achter op rug, elleboog en hoofd viel. Andrea was volledig de weg kwijt en kermde van de pijn en dat was een beangstigende situatie. Haar rechterschouder zag er raar uit. Gelukkig waren we niet ver van de Daf weg en daar aangekomen maakt ik als een speer de wagen klaar voor de rit naar het ziekenhuis. Wederom een naar afscheid van Rudi die erg ontdaan was. In het ziekenhuis bleek er sprake te zijn van een dislocatie van het sleutelbeen en een hersenschudding. Gelukkig niks gebroken, maar wel een gevalletje van 4 tot 6 weken narigheid. Dat was voor ons het moment om Benin te vergeten en alleen nog afscheid te nemen van Alice en dus na Lome terug naar huis. Helaas was het internet volledig uitgevallen daar in Avoposo, zodat weer de zoveelste week zonder update mogelijkheid voorbij ging. Bij Alice hadden we echter toch besloten alsnog het plateau op te gaan en daar hadden we geen spijt van.Eindelijk zijn we daar na 3 dagen fatsoenlijk weggegaan, waarna wij precies dezelfde weg terug naar Ouagadougou hadden genomen en daar weer op Village Nong Taba met een redlijke internet verbinding kwartier maakte.