Allereerst zij gemeld, dat dit verslag op slippers en tevens met zonder von Sockenstopfen getypt is waarbij tevens geen sprake was van een lange broek. Maar goed, wij waren gebleven in  Cartagena alwaar wij tevreden waren met de de heersende temperatuur na het koude lijden in de Franse PyreneeŽn en Spaanse hoogvlakte. We wachtten hier op onze 2 volgende reisgenoten, die 5 december aan zouden komen in Cartagena met het vliegtuig.  De volgende ochtend vertrokken we naar Algeciras waar we bij Carlos' reisbureau overnachtten. Tom reed vooruit zodat hij daar voor 6 uur aan zou komen met zijn supersnelle Toyota Hilux en hij in dier voegen nog tickets voor de boot kon kopen, zodat we de volgende ochtend gelijk de boot op zouden kunnen scrollen. Bovendien is het wel makkelijk, dat Carlos ook de visum formulieren  bij de tickets levert, zodat je niet aangewezen bent op de figuren, die daar soms wel 20 EuroDollar voor rekenen. Ze vullen hem dan wel voor je in, maar nu heb je lekker niemand nodig en wordt je slechts een halve dag van ene loket naar het andere gestuurd, maar wel zonder dat Baksjies kost. Afijn, toen natuurlijk opzoek naar een bank gezien de lage stand der Dirhams in het knipgebeuren. Want ook daar kom je niet veel verder zonder. De diesel daar dient daar natuurlijk ook afgerekend te worden, maar dan wel tegen een aangenamere of beter, tegen een minder onaangename prijs, tw zo gemiddeld 7,2 Dirham. Ongeveer 63 cent. Kortom dieselprijs lager edoch temperatuur hoger is een ideale combinatie. Helemaal dat de prijs in de West-Sahara wegen het ontbreken van een belasting toeslag , naar ongeveer 5,2 Dirham ( 42 cent) zakt. We wachten dus nog maar even met helemaal volgooien. Maar nu toch maar een  deel van de getrokken Dirhams verdieselt, zodat wij weer op weg konden. We zijn toen naar Moulay-Bousselham opgestoomd waar wij aan een fraaie baai / lagune de nacht hebben doorgebracht.

Convoy  nog in Spanje                                                                        Moulay-Bousselham

We hadden besloten om door het niet doorgaan van ons oorspronkelijke reisgezelschap, ons zo snel mogelijk naar warmere oorden te begeven en wel naar Senegal, waar we daar aangekomen naar een tandje lager zouden schakelen. Dat hield in, dat we het konvooi in stand zouden houden tot en met Niokolo Koba in Senegal. Edoch eerst stond een bezoek aan Rabat op het program. Dit in verband met het verkrijgen van een visum voor MauretaniŽ. Afrika is bij elk bezoek weer anders. Zo ook nu, want een visum is niet meer verkrijgbaar aan de grens, zoals sommige bij de ambassade hadden bemerkt. Het is vrij zuur om hier bij de grens achter te komen. Zo uit het hoofd Rabat <-> grens mauretaniŽ 2500 km en dit keer 2, kortom een rondje van de zaak van 5000 km. En dan begrijp je een aantal zure gezichten wel. De eerste poging tot het verkrijgen van dit moois greep plaats om een uur of 3 en na 2 uur hadden we het opgegeven omdat alleen de paspoorten voorzien van visum aan de rechtmatige eigenaars terug werd bezorgd. De volgende morgen om 9 uur visumaanvraag invullen en te samen met het paspoort inleveren en hem om 4 uur ophalen is de procedure; in theorie. 's Middags om half 4 uur hadden we een taxi genomen naar de ambassade alwaar wij te horen kregen, dat we om 6 uur maar eens terug moesten komen. Dus liniaal rectum met de taxi terug getogen naar de trucks die wij in Salť bij de necropool Chellah hadden geparkeerd en daarna inclusief trucks naar het kleine straatje van de ambassade gereden en ze daar geparkeerd. Nu hadden we alle tijd, want weliswaar ver weg van huis, hadden wij ons huis bij ons. Andrea ging in de rij want ik was weggestuurd. Werken is voor de vrouw. Om een uur of half 7 gingen we inclusief visum naar een hotel 20 km onder Rabat, waar we de nacht op het terrein doorbrachten en trouwens ook goed gegeten hadden inclusief een getapt biertje.

Necropool Chellah waar zo'n slordige 200 ooievaars aan het broeden waren

De volgende stop was Oualidia waar we de camping opzochten om de nacht door te brengen om de volgende dag naar Essaouira te racen. Daar zouden we dan 2 nachten blijven om de Medina te doen. Hier aangekomen hadden we op de camping buiten met zijn allen buiten lekker gegeten, maar 's nachts begon het te regenen en werd het onaangenaam. Regen en de dreiging daarvan hield aan to Layoune en dat is al West-Sahara. Voorbij Layoune hadden we in de zandduinen gekampeerd.

 

Wild kampeer plekkie

Daarna waren door geracet naar de meest tijdrovende grens post en wel de Marokkaanse. Je raakt daar echt helemaal de weg kwijt, maar je kan zeggen wat je wil, het is een goede actie om iedereen aan een baan te helpen. Er was sinds onze laatste keer, was er een nieuw speeltje ter beschikking van deze mannen gekomen. En nieuw gebouw met daarin een vrachtauto scanner. Een extra chicane zeg maar. Noodboekje en andere digitale gebbetjes moesten verwijderd worden en daarna kon het feest na 18 tegenliggers beginnen. Er kwam een echte MauritaniŽr met vrachtauto van achter uit de rij, toen ik aan de beurt was om zoals ik al van de vorige keren gewoon was elke non-moslim te negeren. Maar ik lag al snel serieus op ramkoers en dat samen met 2 luchthoorns die ik destijds als TGV-hoorn aangeschaft had en qua volume ruim boven de pijngrens liggen, werd ik van het ene moment op het andere zichtbaar. Inshallah, hop bof. Toen kwam er een douane mannetje die de truck van binnen wilde zien. Dat is ook al een hangende grammofoonplaat, want dan ben je met zijn tweeŽn binnen uit het zicht van de collegae, zodat meneer denkt een kans te maken om die dag privť extra inkomsten te kunnen genereren. De dappere Jojo begon dreigend te worden omdat er op mijn kaart van Afrika aan de wand, de West-Sahara als een aparte staat staat getekend, wat het in feite volgens mij nog steeds is. De volgende hangende plaat was, dat hij mijn hond wel kon doden. Mijn ervaring is echter, dat ze 18 kleuren stront schijten als Sas te dicht bij zijn in de buurt komt. Hij had me ook wel een paar keer gevraagd om de hond achterin zat voor ik de deur openmaakte. Afiijn na 4 uur bezig te zijn geweest met het uitchecken uit Marokko, waren we binnen 1 1/2 uur MauritaniŽ binnen inclusief autoverzekering en Ouguiya's en reden we gelijk door naar Chez Abaz in Nouabidou. Na alle verhalen van ontvoeringen, zelfs op de hoofdweg, zijn we in een ruk naar Nouakchot gereden en daar hebben we gegeten en overnacht om de volgende bij Rosso over de dam naar grens bij Diama over te gaan Senegal in. De formaliteiten van het uitreizen in MauritaniŽ gingen langzaam maar stressloos en de dat zelfde gold voor de Senegal kant. Na het regelen en het betalen van 10 EuroDollar voor het passavant konden we door. Hier stond de Zebrabar net onder St-Louis op het program, maar op weg daarheen, wordt je daar als buitenlander om de haverklap aan gehouden door de politie. Alles wordt gecheckt en bij het minste wordt het bonnenboekje getrokken. Er wordt gecheckt of  2 gevaren driehoeken bij je hebt en of 2 brandblussers heb alsook een bord voor uitstekende lading, in mijn geval de motor, hebt. Daarnaast wordt ook elke keer gevraagd een internationaal rijbewijs hebt alhoewel dat niet obligatoir is. Dat levert dan natuurlijk een langdradige non discussie op, waarbij dan gedreigd wordt het gelamineerde kopie van mijn rijbewijs, waarvan ik nog enkele heb, in te nemen. Mij krijgen ze niet gek. Afijn na een lange dag met slechts 66 km gereden te hebben, kwamen we eindelijk aan in de Zebrabar. Een paradijs met na lange tijd weer met een heerlijk koud biertje genieten van het uitzicht over de Senegal rivier in Parc national de la langue de Barbarie.

St Louis                                                      Zebrabar

Zebrabar