Nadat we Nills hadden opgehaald, waren we nog een paar dagen op de camping bij Marakkech gebleven. Tenslotte moet Marakkech ook een beetje worden gedaan. Bij de camping waren goede bus en taxi verbindingen naar het centrum van de stad. Bizar was, dat de camping plaats bood aan misschien wel 75 caravans, campers, tenten of ander tuig, maar we waren de meeste tijd helemaal alleen. De stad is buiten de Mendina's redelijk modern en er wordt ongelooflijk veel gebouwd in de voorsteden. Een soort Bijlmer, maar dan leuker om te zien en te wonen. Toch zijn de Mendina's natuurlijk leuker voor de toerist.

Een van de ingangen                                          eenmaal binnen

Dus daar zijn we naar toe getogen met de bus. Kost geen drol en je wordt afgeleverd bij het grote busstation Bab Doukala. Van daaruit kon je ook mooi naar het vliegveld, wat we dan ook deden. Sinds enige tijd had de Daf een beetje last van de warmte wat vrij uniek was, aangezien de steilste passen bij 40 graden hem voordien niets deden. Het vermoeden rees alras dat hier sprake was van een of twee defecte thermostaten. De ANWB gebeld en uitgelegd dat na een 3/4 jaar probleemloos transport, onze auto een klein probleem had en of zij derhalve de thermostaten naar het vliegveld van Marakkech konden verschepen. Maar dat deden ze niet omdat we niet zolang op vakantie mochten. 3 maanden max. Maar voor eigen rekening deden ze het wel, dus toen ik daartoe bereid was, kon ik ze een paar dagen later ophalen. Dat ging natuurlijk niet zo makkelijk want er moest heel wat en veel betaald worden. Naast de vele kosten kwam ik bij de douane terecht, die invoerrechten eisten en wel 75 Euro voor 42 Euro handel. Ook hier heeft de overheid het zich eigen gemaakt om op subtiele en officiŰle wijze de mensen te beroven. We kregen tenslotte overal bonnetjes van. Maar ja staat op dat moment met je kloten voor het blok. Je hebt het nodig en dat weet men en dus ben je de lul. Vervelender was dat na montage het probleem nog immer daar was. Daarna pakking papier gekocht en toen de waterpomp uit elkaar gepeuterd, maar die bleek ook piekfijn in orde. Geen waterverlies en dus nog immer een groot raadsel voor mij. Afijn na het vliegveld weer op de bus gestapt en mij verbaast bij het grote busstation. Daar wachten we namelijk op de bus naar de camping. We stonden alleen toen de bus arriveerde en hij stopte precies voor ons. Een halve meter tussen ons en de deur. Maar op het moment dat deuren opengingen, barstte het geweld los en elke Marokkaan op station drong zich met ons als slachtoffer, de bus in. Anti UK. Toen die vol was bleek ook nog eens ongeveer de helft in de verkeerde bus te zitten en toen die weer opgezouten waren konden we eindelijk naar binnen. Was al met al nog ruiger dan de pont van en naar Amsterdam Noord. Maar goed we verlieten Marakkech om naar Essaouira te gaan. Toevallig was Peter Buitelaar van Bikershome in Ouarzazate in de buurt om nieuwe route uit te zetten en zouden we die daar ontmoeten

Ingang Medina Essaouira                                                         haven Essaouira

Er stond hier veel wind en het was voor de doorgewinterde tropenbewoner zoals wij, steenkoud. De dekbedden konden weer uit het vet. De eerste nacht aldaar werd ik 's nachts wakker bij een temperatuur van 17 graden door mijn koude voeten. Na een dag of 4 op deze camping zijn we weer via Marakkech naar het ski gebied van Marokko gereden. Zo'n 60 km ten zuiden van Marakkech gaat er een weggetje over allerlei passen aan een stuk door stijgend van 300 meter naar ruim 2600 meter. Deze route is een van de indrukwekkendste en mooiste die we in Afrika gereden hebben. Dit alles eindigde in het dorpje  Ouka´meden op een ex-camping. Een schitterend gelegen camping, edoch al jaren buiten gebruik. Hier staan nog wel de stoffelijk resten van een aantal caravans geparkeerd welke door de jaren heen verder wegkwijnen. En op de hiernaast gelegen parkeerplaats hadden wij wederom totaal solo, ons kamp opgeslagen. Weldra werden wij vergast door mensen die kettinkjes en ander nutteloze rotzooi aan ons opdrongen en nee als ja interpreteerde, danwel nee als de ultieme uitdaging ervoeren. Feit is wel, dat je daar schijtziek van wordt en daarmee ook onze vriendelijk aard negatief werd be´nvloed. Een snuiter had zelfs niets te verkopen, maar eiste 3 dagen lang herhaaldelijk, dat ik hem moest voorzien van mijn schoenen. Na 3 dagen van beleefd uitleggen, dat het mij te koud was om hier blootvoets te vertoeven, meldde ik uiteindelijk dat ie dood kon vallen.  Waarna hij na enige tijd terug kwam met een official en met de mededeling, dat we moesten vertrekken. Nadat ik wederom had uitgelegd dat hij dood kon vallen. Begon de official met zijn indrukwekkende ID te lzwaaien en ook druk te bellen met zijn gsm. De schoenkoopman droop bang af door mijn boosheid en de official droop af nadat ik hem vrolijk had uitgezwaaid oorzaak en gevolg in acht nemend. Eindelijk rust. De volgende dag zijn Nills en ik de Jbel Ouka´meden opgeklommen. De top lig op bijna 3400 meter en hier eindigt ook de stoeltjes lift. Het uitzicht is ronduit adembenemend.

op de Jbel Ouka´meden (groot)                            op de Jbel Ouka´meden (groot)

op de Jbel Ouka´meden (groot)                                       De afdaling terug naar Marakkech (groot)

Zaterdag vertrokken we weer richting Marakkech aangezien het vliegtuig op de zondag geprogrammeerd stond. Zaterdag bij aankomst op de camping, hadden we voorbereidingen getroffen voor de afscheidsbarbecue. Zondag zouden we Nills om een uur of 9 naar het vliegveld brengen, wat vereiste, dat we ons na lange tijd weer moesten verdiepen in de analen van een wekapparaat. Dat bleek uiteindelijk goed te gaan en we waren op tijd op het vliegveld. 2 weken is eigenlijk helemaal niks. Het plan nu is, rustig aan langs de kust naar Ceuta rijden in verband met het koelprobleem, te beginnen in Essaouira, alwaar dit schrijven tot stand is gekomen. We nemen daar lekker de tijd voor, zodat we in augustus het ruime sop kiezen en Afrika inruilen voor Europa.