We waren Sabou naar Ouagoudougou getogen bij hotel de OK-inn, waar je op het bewaakte terrein mocht staan, als je daar ook gebruik zou gaan maken van het restaurant. En inderdaad een mooie plek met douches, wc's en zwembad. We kwamen daar aan en er stonden al een landrover en een Mercedes overland truck, beiden uit Nederland. De eerste Nederlanders die we tegen kwamen in West Afrika. De truckoverlanders waren de Nederlanders waarvan wij bijna met hun paspoorten waren verder gereisd. Bij de ambassade van Burkina Faso hadden ze hun paspoorten aan de Duitser gegeven, die onze visa regelde aangezien hij daar toch moest wezen. Ian, de Landrover Nederlander was herstellende van een sappige cocktail van malaria en longontsteking en zij stonden daar min of meer al 3 weken afgewisseld met een verblijf in het ziekenhuis. Afijn na een dag of 3 'bijkomen' gingen we terug naar Sabou om toch maar het beroemde festival daar te bezoeken. En aangezien het eigenlijk best wel gezellig was met Ian en Jacqueline, zijn we samen gegaan. Dus weer naar hetzelfde campement van de vorige keer gegaan. Maar dat was het inmiddels onaangenaam druk. Het lag langs een op dat moment zeer drukke route en inmiddels zaten we op de tamtam en werd het derhalve steeds drukker. Sasja is een echte publiekstrekker daar en we waren dus wel blij, dat we Mahama uit Ouagoudougou een lift naar hier hadden gegeven.

traditional                                                          klein deel van ons publiek

Deze was de godganse dag druk met het verzoek aan het publiek om als ze na het aanschouwen van onze zwarte creatuur, er na 2 minuten nog stonden, te verzoeken om door te lopen. Die overkill aan aandacht was wat minder leuk en bovendien werd ik daar ongelooflijk ziek en heb ik anderhalve dag gemaft. Voordeel was, dat ik de oploop rond ons huis niet gewaar werd. We hebben nog wel de traditionele dansen en muziek voorstellingen bezocht, maar zijn daarna toch weer naar Ouagoudougou gereden. Ik was zo ziek, dat ik in de buurt van een goed ziekenhuis wilde zijn. Ian en Jacqueline reden naar de Mare aux Hippopotames, terwijl wij afspraken dat we elkaar in het zuiden van Burkina weer zouden ontmoeten. Na een dag of 3 herstel bij de OK-inn hebben we een 5 landen visum aangevraagd. Een visum voor Niger, Benin, Togo, Burkina en Ivoorkust. De volgende dag konden we deze ophalen, edoch om 9 stonden we voor de poort en Andrea ging naar binnen. Ondertussen werd ik lastig gevallen door de live-variant op de Nigeria mail. 2 figuren die zeiden, dat ze SomaliŽrs (een soort van Nigeriaan dus) waren met heel veel geld waar ze niet bij konden.  Konden slechts Engels spreken en geen Frans en die rotnegers uit Burkina waren niet te vertrouwen, dus daar kwam im spiel. Ik mocht helpen tegen een zeer genereuze betaling. Bij de uitleg meldde ik al goedmoedig ter besparing van de energie, dat ik de procedure kende vanuit de al genoemde Nigeriaanse e-mails. Leuk is dan, dat als oplichters door hebben, dat jij door hebt dat ze aan het oplichten zijn, altijd erg kwaad worden. Andrea kwam inmiddels naar buiten zonder visum. De man die moest tekenen was er niet, dus of we maar om een uur of 4 nog eens langs zouden kunnen komen. Tja een een dag wachten deden we toen maar op de vrachtwagen verzamelplaats bij de OK-inn. Hier kwamen om een uur of 2 Ian en Jacqueline aan rijden, die voordat ze zuidelijk gingen, toch maar even checkte, of wij er nog stonden. We besloten toen om samen niet zuidelijk maar oostelijk te gaan. Wij gaan namelijk via het zuiden weer straks vanuit Ghana Burkino in. Dus richting Benin. Maar eerst nog maar weer eens proberen of de visa klaar waren. Gelukkig was dat in orde en in de tijd dat ik buiten wachten, heb ik wederom de tijd gedood met een andere Nigeriaan, herstel SomaliŽr. Een dag later gingen we wederom met de nodige formaliteiten maar absoluut zonder problemen Benin in. Vlak na de grens zijn we het Pendjari reservaat ingereden. Dit beslaat ongeveer de helft van Nederland met rond de 600 a 700 km piste. Er zijn hier leeuwen, luipaarden en andere katachtigen, olifanten, nijlpaarden,bavianen, visarenden, gieren en nog heel erg veel meer. De eerste dag al een encounter met een kudde olifanten.

Foto's Jacqueline Bakker www.overlanding.nl

De tweede dag wederom olifanten gezien, die ons erg in de gaten hielden. Ik dacht dat we er wel langs konden rijden, maar toen begon er een een paar stappen onze richting op te doen met wapperende oren. Dus toch maar even naar achteren gereden en afgeacht tot ze de piste over staken. Toen ze zo'n 75 van de piste af waren, gaf ik wat gas om rustig de weg te vervolgen. We werden nog steeds scherp in de gaten gehouden en toen we bijna op gelijke hoogte waren, kwamen er 2 van die joekels op ons afgerend. Toen dus toch maar tegen de gewoonte in, stevig op het gas gegaan. Maar die kolossen zijn erg snel en kwamen allengs dichter achterop. Na een 200 lange meters gaven ze het op en zat ik met trillende handen achter het stuur. Afijn veel dieren gezien, maar steevast te laat met de camera uit het vet halen. Maar soms zat het een beetje mee.

baviaan                                                nijlpaard

Niet allemaal National Geographic kwaliteit, maar toch nog wel leuk vinnik. Na 5 dagen in park en pistes gereden te hebben die te smal en te laag waren voor de Daf, heb ik de band die er toch al een beetje treurig aan toe was, definitief gesloopt. Een grote scheur in de wang van de band linksachter, noopte tot een verblijf van 3 uur in de heftige zon. Kortom niet wiel, maar bandje wisselen zoals hieronder te zien is. Gelukkig had ik hulp van Ian. Anders had ik de bandenwissel waarschijnlijk uitgesteld en besloten over te gaan tot een wielwissel.

Van de velling                                                             Ian en Ywan

En dan de mensen maar denken, dat wij het makkelijk hebben. De oude band was natuurlijk vullis, maar gewetensvolle mensen als wij zijn, hebben wij toch maar weer de band naar bovengetakeld in plaats van deze achter te laten in dit stukje natuurschoongebeuren. Ondertussen zijn we weer op weg over de pistes en hebben veel wild gezien. Speciaal is zonsopgang met de enorme herrie van de dieren. Geblaf van de bavianen en gebrom van de leeuwen etc etc. Dus wel lekker om hier een dagje stil staan. We hebben helemaal geen zin om hier weg te gaan, maar we komen er niet onder uit om te foerageren. Misschien dat we daarna hier weer terugkomen om de ontbrekende foto's te maken. We zien wel