's Ochtends vroeg vertrokken we uit Ouagadougou. De reis liep voorspoedig en we ging op de snelst mogelijke manier naar Bobo en de grens, dat was dus de hoofdweg. Bij de grens ging het uitchecken bij de douane supersnel, want ze wilden ons snel kwijt ivm een voetbalwedstrijd waar ze met ze allen naar aan het kijken waren. Het uitstempelen van het paspoort bij de politie ging een stuk langzamer, waarschijnlijk omdat ze daar geen TV-toestel hadden. Men wilde daar voor de stempeltjes 2000 CFA hebben, welk feest voor hun niet doorging. Daarna een ontzettend gezeur om een cadeau. Het waren net kleine kinderen. Uiteraard weer het standaard gezeur om mijn motor. Ik toen had gezegd geen probleem, kon ie zo hebben met als bonus mijn Daf en al mijn geld. Dit aanbod nam hij vreemd genoeg niet als serieus en we hadden toen maar half blik thee gegeven. Eindelijk was het klaar. In Mali geen problemen en geen gezeur en we waren met een uur de grens over. Ons target was de chute de Farako, 15 km verder. Een waterval 200 meter van de weg, waar we wel vaker de nacht doorbrachten. Het was zondag en dan stikt het daar van de brommernozems, maar op het moment dat wij daar aankwamen, taaiden ze allemaal af. Niet vanwege ons, maar omdat het met een uur donker zou worden en Sikassso nog zo'n 30 a 40 km te gaan was. De volgende dag via Bougouni naar Bamako gegaan, waar hele stukken hagelnieuwe weg was ontstaan sinds 4 a 5 maanden en waar ze met de rest nog keihard bezig waren. Aangekomen bij le Cactus leek het ons wat desolaat voorkomen. Geen personeel, waterput en nachtwakerhuisje zwaar afgesloten. Toch bleken Andre en Joan nog 'alive and kicking', alhoewel het met Andre heel slecht gegaan was. Hij was 15 kg kwijt en lid geworden van de blauwe knoop. Het ging gelukkig weer redelijk met ze en we konden wat later genieten van de beste Pepper Steak van Afrika. De volgende dag had ik de vetspuit uit het vet getrokken , de Daf doorgesmeerd en hem tevens voorzien van nieuwe olie, oliefilter, luchtfilter, brandstoffilter, terwijl Andrea Bamako ingegaan was om een visum voor MauritaniŽ te organiseren. Ondertussen had ik weer een een heftige dysenterie opgelopen die maar niet voorbij wilde gaan. Ook had ik weer een stevige ontsteking aan mijn enkel. Het was in Togo elke keer zo, dat als je een wondje had en even niet oplette het op een heftige ontsteking uitliep. Afijn na een paar dagen antibiotica was het frequenteren van de wc dusdanig teruggelopen, dat het verantwoord was ons weegs te gaan.  Nog even snel een foto gemaakt van Andre en Joan en de kids alsook van de in grote aantallen voorkomende waver birds en toen afgetaaid.

Dankzij het regenseizoen was het een aardig end op weg naar MauritaniŽ nog steeds groen, maar het landschap veranderde toch gestaag in een dorder landschap. Een km of 20 voor Nioro de Sahel zijn we de kant in gedoken. De volgende dag bij Nioro hadden we het laissez passer bij de douane ingeleverd, maar de Politie post was wederom verplaatst en was dit maal aan de grens 60 km verderop. In MauritaniŽ waren ze weer zeer voorkomend als gewoonlijk en waren we probleemloos door papiermolen heen gerold. Nog snel voor 20 euro verzekering genomen en 50 Euro gewisseld en toen gingen we op weg. We waren al gewaarschuwd, dat we ontzettend veel politie controles zouden kunnen verwachten. Dit vanwege de kidnapping en moorden ed. Ongeveer 3 jaar geleden hadden we hetzelfde stuk gereden zonder ook maar ťťn controle. Maar nu zou dat anders zijn. Ze willen dan een zg fiche, een A4-tje met daarop al je gegevens en ook auto gegevens. En inderdaad om de haverklap een controle, maar vriendelijk, als jij je ook maar netjes gedraagt. Bij een van de eerste controles stonden een paar Spanjaarden, die van de andere kant kwamen en zich arrogant en onbeschoft te gedragen. Zoals toeteren dat de gendarme op moest schieten, terwijl hij met mij aan het praten was. Het maakt dat je met plaatsvervangende schaamte met de man aan het praten bent. Het resultaat is daarnaast vrij contraproductief, want de Spanjaarden zagen ons komen en ze zagen ons gaan. Tussen Ayoun el Atrous en Kiffa werden voor het eerste maal met een zandstorm geconfronteerd. en dat was nogal indrukwekkend en heftig. Op een gegeven moment zag ik in mijn spiegels, dat we met grote snelheid door een enorme bruine kolkende muur van een meter of 2 a 300 hoog werden ingehaald. Deze voor blijven was natuurlijk onmogelijk en bovendien maakte de weg een bocht naar links, zodat de snelheid ten opzichte van deze snel naderende angstaanjagende gebeurtenis eruit ging en we de impact in onze zijkant konden verwachten. En op het moment dat hij ons raakte werden we met een hels lawaai gezandstraald en het zicht verminderde naar een meter of 2. Even later kwam daar regen bij en werden belaagd door bruine modder. De truck schudde als een bezetene. Rijden was onmogelijk en de auto langs de weg parkeren gevaarlijk, omdat je niet kon zien wat daar was.

komt nu op de zijkant af                                               nog 75 meter

Na enige tijd werd het zicht wat beter en kon ik een stukje verder rijden en de auto langs de weg parkeren met de neus in de wind, zodat de truck iets minder stond te dansen. Weer enige tijd later was er nog slechts regen, veel regen. We konden nu in ieder geval verder rijden door het wonder mooie landschap. Ondanks het zand ontstonden daar enorme rivieren en ook watervallen van de gewoonlijk kurkdroge rotsen. Veel plekken waar de weg weggespoeld was en je dus door het snelstromende water moest rijden, zonder dat je ziet of er grote gaten en dergelijke waren. Op een zo'n plek stonden beide kanten vrachtwagens, die er niet doorheen durfden, vooral omdat er een slachtoffer in zijn auto tot aan zijn middel toen in water vaststond. Uiteraard was dit voor onze auto geen probleem en slechtte we deze hindernis in minder dan geen tijd.

puinhoop                                                        autovast in water

Verderop zag je wat het natuurgeweld voor een enorme schade had aangericht in de dorpjes. Huisjes en winkeltjes lagen in puin over de straat. Een grote bende waar het moeilijk tussendoor manoeuvreren was. Het geestige was wel weer, dat eigenlijk alle mensen blij waren met de regen die veel te lang daar op zich had laten wachten. Dus elke keer liepen ze desondanks over van enthousiasme. 20km voor Kiffa kwamen bij de zoveelste gendarme controle post en ze wilden daar, dat we niet meer verder zouden rijden. Het was al half 5 en ze wilden dat we de nacht onder hun wakend oog zouden doormaken. Ook daar weer prima mensen die heel erg geÔnteresseerd waren in onze Bouvier. De volgende ochtend om 6 uur vertrokken we weer en kwamen alras in de wegwerkzaamheden terecht. De weg was afgesloten en waren pistes aangelegd die nu voor een groot modderballet zorgde. Maar een stukje na Kiffa  was de weg tot aan Nouackchot in goede staat en schoten we dus sneller op dan gedacht. Het had hier niet geregend. Om een uur of 4 kwamen we aan bij Nouvelle Auberge, waar we 3 jaar geleden zulke goede ervaringen hadden gehad. Maar ook hier had de crisis en Mauritanische kidnap problemen toegeslagen. Het lag er verwaarloosd bij en de familie was weer terug in Marokko en een zoon was achtergebleven om op de winkel te passen, maar had niets te doen wegens het sinds lange tijd ontbreken van reizigers. Hij was in ieder geval aangenaam gezelschap, die bovendien helemaal verguld was van de door mij zelf vervaardigde kroket en dan ben je al gauw ok. De volgende dag waren op weg gegaan naar Nouadhibou, wat 470 zeer saaie kilometer waren.

saai

 Daar aangekomen hebben we ons zelf getrakteerd op een top maal bij een Chinees restaurant en daar toe een biertje wat heel bijzonder is in deze Islamitische republiek, waarvan ik dacht dat alcohol in het algemeen verboden is. Maar kennelijk is het ook hier mogelijk om de regels en wetten flink te boetseren.