Voor meer detail moet er worden geklikt.

Voor dat we ons honk hier in Ouagadoudou verlieten, hadden we Sasja een fikse knipbeurt gegeven. Ze had inmiddels zoveel haar, dat ze zonder problemen een nacht op een van de polen zou kunnen doorstaan. Hinderlijk was het dus hier wel, aangezien het hier zo'n 70 a 80 graden warmer was. Afijn na 3 uur knippen met de schaar en daardoor de nodige blaren te hebben gegenereerd, waren we weliswaar niet klaar, maar klaar genoeg, zo vonden wij. Hierboven zijn dus de Afrikaanse versierseltjes te zien, welke er met de zogenaamde franse slag op zijn gezet. Hierdoor mogen ze dan ook gerust authentiek genoemd worden. We waren inclusief de versierseltjes richting Togo vertrokken aangezien we zo snel mogelijk nieuws wensten te vernemen van onze vriend op het plateau. De grens werd vrij routinematig genomen en we hadden eigenlijk alleen te maken met het gebruikelijk gezeur van mensen die geld of dingen van je willen hebben en indien je hier niet in meegaat, men van je verlangt dat je hier verantwoording over aflegt. Het blijft toch altijd weer een voor mij onbegrijpelijk fenomeen, dat je van een totaal onbekende zonder je zelfrespect te verliezer en ook maar de minste tegenprestatie aan te bieden, verlangt dat deze al je verlangens en behoeften voorziet. En niet de minste dingen, zoals daar zijn; computer, auto, motor, hond etc. Kortom zonder enige terughoudendheid en alstublieft. Het went nooit en is hoogst ergerlijk. Gelukkig wordt dit aanzienlijk minder, naarmate de afstand tot de grens groter wordt.  Het landschap werd zeer bergachtig en wonderschoon alsook groener. Dan werden de bergen weer minder naarmate we meer in het zuiden kwamen. In het noorden hadden we een rustig plekje gevonden om te overnachten in dit toch wel drukke deel van Afrika. Terwijl we daarna in een ruk door naar Lome/Avoposo/Alice doorgereden zijn.

Zeer krappe doorgang, die we gelukkig niet met tegenliggers hoefden te delen.

 

In lome waren we liniaal rechtuit naar Alice gereden, ook in de hoop daar wat meer informatie te krijgen over Rudi. En inderdaad was nieuws, maar helaas slecht nieuws. Van Alice hoorden we dat de zoon van Rudi in afval kuil met brandend afval was gevallen. Deze was zo diep, dat hij er niet uit kon komen en dus zijn voeten en gedeeltelijk zijn benen verbrandde voor hij eruit getrokken werd. Brandend plastik bleef uiteraard plakken, maar ik zal verdere details maar niet melden. We zijn toen maar op de bonnefooi richting Rudi gereden en na een aantal keren proberen, nam hij voor het eerst sinds 6 weken weer zijn telefoon op. Op het plateau had hij nl geen ontvangst meer en hij was toevallig met zijn zoon in het ziekenhuis. Hij was aangeslagen, want na een operatie en een anderhalve week ziekenhuis, moest hij elke dag de 40 km , waarvan de helft piste en de andere helft asfalt, maar dan nog slechter dan piste, afleggen naar het ziekenhuis en ook weer terug, om het geschreeuw van zijn zoon te moeten aanhoren op het moment dat het verband verschoond werd. Hij was gelukkig erg blij dat we op dit moment langs kwamen en ik heb dit nare klusje om de dag uit zijn handen genomen. 3 weken na onze aankomst moest Rudi voor een paar dagen naar Kpalime om de ontwikkelprojecten te monitoren en wij gingen natuurlijk mee. Zijn zoon en vrouw hadden voor die paar dagen een kamer vlakbij het ziekenhuis genomen, alwaar wij hen hadden afgezet. In Kpalime was het nodige veranderd, zoals het feit dat de markt in het centrum verdwenen en tot bouwput verworden was. De markt lag nu buiten het centrum op een terrein waar nieuw markthallen gebouwd waren.

nieuwe markthallen leeg                                     hiernaast was de feitelijk markt

Deze waren nog niet in gebruik gesteld, en dus greep de handel op het terrein erachter plaats. In het huis waar wij overnachtten kwamen tijdens het invallen van de schemer 10.000-en vliegende honden overvliegen. Elke avond trokken deze ten oosten van Kpalime richting Ghana. Op het eerste gezicht denk je dat het vogels zijn, zoals hieronder op de foto te zien is zie je duidelijk de muizenkop en de poten aan de achterkant en ook de typische vleermuisvleugels. Helaas vliegen ze op grote hoogten en ook in de schemer, dus was het niet makkelijk om er een foto van te maken. Indrukwekkend was het wel.

Na een paar dagen gingen we weer naar het plateau en onderweg in Adetta hebben we Rudi's zoon en vrouw Julie weer opgehaald. Mat Karl ging het weer een hoop beter en de dagelijkse verband exercitie zou nu door Julie zelf thuis gedaan worden. Na een week zou dan weer een ziekenhuis bezoek ter controle plaats vinden.  Al met al waren we al weer een paar weken verder en dienden wij ons passez laissez te laten verlengen. Ergo, we gingen weer op weg naar Lome. Na de nodige tropische regenbuien trok de hamattan weer naar het zuiden en wel zo heftig, dat Lome erbij lag als een stad in de nucleaire winter. Met dit verschil, dat het bloedheet en ongelooflijk vochtig was, maar de zon was niet te zien net als de bergen. Je kon zoveel douchen als je wilde, maar droog werd je niet. Kortom ongelooflijk onaangenaam. In Lome hadden we de kans te baat genomen om bij Marox een echt curryworst soldaat te maken en Alice had echt Duits hefe weisse bier, waarmee ons verblijf in Lome toch nog enigszins dragelijk werd. De volgende dag togen we naar de douane voor een nieuw passez laissez, wat weinig problemen opleverde en waarmee we weer een maand respijt hadden. Voldoende, want begin mei moeten we toch in Ouagadougou zijn om Bastiaan van het vliegveld te halen. Tot die tijd vermaken we ons bij Rudie met wat klusjes als timmeren, lassen en wat dies meer zij. En we moeten Rudie weer voorzien van veel muziek want hij is alweer een tijdje bezig met een inhaalslag op 41 jaar muziekterrein. Dit keer is dat wat amkkelijker, want hij heeft de mogelijkheid nu om USB-sticks af te spelen. En op dit moment loopt er een bestelling van de nodige sticks die over 2 dagen binnenkomen, dus dat wordt extra hard werken. Pasen komt er aan en dat maakt dat er hier uitgebreid feest gevierd wordt en daar willen we bij zijn. Daarna gaan we weer voor een paar dagen naar de grote stad Kpalime.

voorlopig onze woon en vaste verblijfplaats