Toen ik weer terug was 1 kleine week later bij de OK-inn, hebben we daar na een paar dagen afscheid genomen van iedereen en zijn we dus nu echt op de weg terug. Dit gaat nog wel even duren natuurlijk, maar toch het begin van het einde van deze reis. We zijn in 3 dagen naar Bamako gereden, waar ik van de ene in de andere race kwam. Kortom, we stonden op 'le Cactus' in de buurt van een wc en daarmee goed. Een moment om een jaloerse blik op Sasja te werpen aangezien die het presteert om ondanks, dat ze ongeautoriseerd van alles vreet en drinkt, ze nog geen dag ziek is geweest. Zelfs de constante waarden overdag van dik boven de 40 graden doen haar eigenlijk best wel weinig. Afijn, ik was weer onder de pannen en er al weer behoorlijk moe van. Na een aantal dagen hadden we toch maar een test laten doen en vanwege het feit dat ze een en ander op kweek zouden zetten, zou het 5 dagen duren. We stonden al de nodige dagen op 'le Cactus' en we wilden toch wel vertrekken.

Zandstorm Bamako                                                              provisorisch gerepareerd

De test resultaten zouden ons na worden gestuurd per e-mail. Zo vertrokken we dus met als doel eigenlijk zo snel mogelijk naar Marokko te reizen.We liepen door allerlei omstandigheden toch al achter op schema en bovendien behoort MauritaniŽ niet tot onze favorieten bestemmingen. En de vermoeiende mentale inspanning om je geld niet uit de zak te laten kloppen met als hoogtepunt MauritaniŽ, is tenslotte ook wel iets om naar uit te kijken. Hoewel je daar nooit helemaal onder uit komt gedurende zo'n lange tijd, hebben dat wel weten in te perken tot een minimum. Als je de administratieve rompslomp maar voordat je het betreffende land ingaat hebt geregeld. Een klein oponthoud werd ons deel op de beruchte piste van Diema naar Beme. Hier op de route naar Nioro de Sahel heeft de ophanging van de luchtketels het na zoveel kilometers piste, waarbij we de Daf niet hebben ontzien, het definitief opgegeven. Deze ketels hingen tot grote schrik slechts aan de luchtleidingen te bengelen. Gelukkig hadden we dat direct in de gaten, voordat hier sprake van ernstige en zeer onaangename gevolgen zouden zijn. Hierdoor konden we een noodreparatie mbv spanbanden maken. We hingen de ketels aan de spatbordophanging en de dieseltank. De bak beweegt ten aanzien van het chassis en dus de ketels en was daarmee onbruikbaar als support.  Het verlaten van Mali en betreden van MauritaniŽ is werkelijk het abrupt passeren van de grens van zwart Afrika naar Arabisch Afrika.

Kamelenmarkt tussen Kifa en Aleg, MauritaniŽ                              lassen op het terrein van Nouvelle Auberge

We hadden dit keer als doel de Nouvelle Auberge in Nouakchott, waar we de vorige keer zo naar tevredenheid hebben gestaan bij zeer hulpvaardige eigenaren. We hadden er alle vertrouwen in, dat ik hier de mogelijkheid zou krijgen om de provisorische reparatie om te zetten in een professionele. Dit was omdat we er na enige tijd alle vertrouwen in hadden de provisorische reparatie de kleine 800 km in MauritaniŽ naar Nouakchott het zou houden. Vlak na Ayoune el Atrous hebben we de auto geparkeerd en hebben daar de nacht door gebracht. De volgende dag zijn we vroeg vetrokken en hebben de 760 nog af te leggen kilometers in een ruk gereden en kwamen des avonds, inclusief houten togus, aan bij de Nouvelle Auberge. De volgende dag had ik de ketels en de ophanging gedemonteerd. Een hoop werk want de koppelstukken van een vracht luchtleidingen, zitten in de ophanging gemonteerd. Maar na een dag werk hing de boel er gelast en geverfd er weer onder. Daarna nog een dag daar op kont zittend doorgebracht, aangezien die dag van 750km en de dag sleutelen me niet in de koude kleren ging zitten. Toen waren we klaar voor de 480 km Nouadibhou, waar we ook 2 dagen hebben gestaan. Daags daarna richting Dahkla waarvoor we de meest tijdrovende grens moesten slechten. MauritaniŽ ben je zo uit, de 5 a 10 km piste tussen de 2 landen ook, maar de formaliteiten in Marokko zijn nogal tijdrovend. Hoewel dat overigens niets te maken heeft met onwelwillendheid van de Marokkaans officials, maar meer met de bureaucratische rompslomp. De uniformen hier zijn namelijk allemaal even vriendelijk en voorkomend en er probeert er niet ťťn je geld af te troggelen. Maar het nam alles bij elkaar, wel bijna 4 uur inbeslag. Na Dakhla is nog zo'n 1000 km te gaan naar Aglou plage, een mooie camping aan het strand, 80 km onder Agadir.  Deze weg door het gemilitariseerde West-Sahara kent heel veel checkpoints die eigenlijk geen problemen opleveren. Je wordt daar wel elke keer geregistreerd, maar als je deze informatie op papier en daar ook de nodige kopietjes van hebt, levert dat nauwelijks vertraging op. Eigenlijk was het enige probleem dat het na Nouakchott steeds frisser werd. Het was in de West Sahara zelfs zo, dat we de truien aan moesten doen tijdens het rijden en ik zelfs sokken ivm koude tenen. We hebben zelfs motregen gehad. Maar tussen Guelmim en Tiznit werd het allengs beter en in Aglou hebben we zelfs op het terras van het hotel bij gebrek aan beter, een Cola gedronken. Na Aglou hadden we vet inkopen gedaan bij de Metro in Agadir. Want in Marokko is toch zo, dat je bijna nergens een biertje in de kroeg of supermarkt kan krijgen, dus om van dat soort gezeik af te zijn, hadden we ons tot eigenaar van 240 blikjes bier gemaakt in het kader van; 'Beter mee dan om verlegen'. Tevens natuurlijk ook verse groenten en andere levensmiddelen.

Veel zand in de West Sahara                                   op weg van Agadir naar Marakkech

Voor de Daf maakt dat weinig verschil. We waren daarna naar een camping gereden een paar kilometer boven Marakkech, waar de temperaturen geleidelijk weer op West-Afrikaanse waarden zijn gekomen. Hier staan we een paar dagen in afwachting van de komst van Nills, die 8 juli op het vliegveld van Marakkech aangaat komen.