HoiHoi Allemaal,

Veel te warm om uitgebreid achter de computer te zitten, maar wederom de enorme druk die verplicht en derhalve heb ik na 2 dagen Sabou (burkina Faso) alle moed en energie ter hand genomen om in de truck achter de laptop te gaan zitten. Pfffhhhhh

We waren weer aangekomen in het Mekka van de Visa, Bamako. Nadat we ons geïnstalleerd hadden op het terrein van het aloude Maison des Jeunes, waar overigens geen reizigers onder de 40 zijn aan te treffen, konden we weer wat geld uit de automaat trekken. Op 25 januari zou het allemaal voor zijn roodkopere zijn, omdat dan de de afschrijving plaats zou vinden. Na afscheid van onze Duitse Landrover reizigers, zijn we het hectische Mabako uitgetrokken en hebben we de Daf geparkeerd op het campement deel van Le Cactus. Een oase van rust 15 km van Bamako aan de zuidkant van de Niger gelegen.

 

Le Cactus

Dit hotel/restaurant/campement werd gerund door een ouder Canadees echtpaar, André en Joan, die daar al zo'n 30 jaar zaten. Begin van elk jaar geholpen door de tomeloze inzet van de Duitser zonder vaste woon of verblijfplaats, Kalle. Die reist het hele jaar door. In de winter in West Afrika, waar hij in de verschillende landen adressen heeft waar hij kan verblijven en werken. En in de zomer in Duitsland en Nederland, waar hij de festivals afreist met zijn keuken en eten verkoopt. De man heeft goede ideeën, zoals de vervanging van de negerdouche door een bleekscheetjes douche. Dat is dus een hok waar een emmer met water staat en waar je dat water uit kan scheppen en tegen jezelf kan gooien. Dat is nu vervangen door een hok met een plank op 2 meter waar een jerrycan met kraan op ligt, met daaraan met behulp van ducktape een douchekop aan bevestigd. Een bleekreetjes douche dus. En dit alles vanwege het feit, dat er buiten Bamako geen stromend water en ook geen stromend elektriciteit is. Bier wordt gekoeld mbv ijsblokken die per auto worden afgeleverd. Afijn, zoals eerder gezegd, gaat het Frans steeds beter, maar blijft het behelpen en derhalve was het dan ook best wel een daad van de-frustratie te noemen, dat deze Frans-Canadezen niet alleen goed Engels spraken maar daartoe, ver van de Canadese variant van de taalstrijd, ook toe bereid waren. André vertelde, dat de temperatuur die zoals die op dat moment was, 4 weken te vroeg was gearriveerd. Het was en is gemiddeld zo'n 40-43 graden. Maar zolang je overdag niet de fout maakt een biertje te nemen, is het goed te doen. Zelfs Sasja kan er mee leven als ze zich overdag niet te druk maakt. De klacht van veel Afrikanen in Bamako enkele weken daarvoor, dat het zo koud was, is nu ook wat serieuzer te nemen. Destijds leek het mij nogal overdreven om met ruim 30 graden met dikke jas over straat te gaan, maar wij hebben bij een waterval gestaan, waar het door het koude water 's avonds afkoelde tot 25 graden en wij dus ook een trui  uit het vet moesten halen. Nog effe, en we zijn zwart en hebben kroeshaar.

De Niger naast le Cactus                                        Kurzhauber met eenzelfde motordrager

Een uur na aankomst op le Cactus, kwamen daar nog 2 overlandtrucks aan. 2 Duitse 911 Mercedessen met een Duits/Duits en een Duits/Engels echtpaar inclusief de onvermijdelijke honden. De blauwe truck had een bijna identiek motor draagfame zoals ik die gemaakt had. Deze behoorde toe aan de 70 jarige reisefreund van Willy Janssen en tevens op de kerstman gelijkende Ditmar en zijn vriendin Elke. Hij had het niet slecht bekeken, met 50 jaar al met pensioen, woont in Spanje op een camping en reist in de winter door West Afrika. Zij reisden samen met Helmut en Anne. Voor Helmut waren wij geen onbekenden, want hij had ons op video ten tijde van Willys treffen 2 jaar terug geschoten. 2 dagen later werd dit gezelschap uitgebreid met de witte camper van Harald en Ursula, die noodgedwongen vanwege de onrust en strijd tussen politie en leger uit Ouagoudougou in Burkina Faso kwamen. Die hadden zelfs de strandpiste in Mauretanië met dat ding gedaan en ze waren dus niet vergelijken met de gezapige overwinteraars in Marokko, die immer als eerste activiteit na aankomst, de satelliet schotel uitrichten. Derhalve komen die ook niet veel zuidelijker, aangezien de Astra dan uit beeld is. De onrust in Burkina was een vervelende boodschap, omdat we om diezelfde reden een bezoek aan Guinea van de agenda hadden geschrapt. We hebben ons toen maar bijna 2 weken daar vermaakt in Le Cactus. Zeg maar gewoon ordinair vakantie gevierd. 3 per dag met Sasja naar de Niger gelopen, waar zij uiteindelijk na een paar dagen echt zwemmen geleerd had. D.w.z. ze was al gek op water, maar moest de grond altijd waarnemen, cq in staat te kunnen zijn om te lopen. Maar ze gaat nu als een speer en kan daar ook niet genoeg van krijgen. Het was ook de enige manier voor haar om zich bij die hitte in te spannen. Ze gaat de Niger dus missen. Eind januari vertokken de beide trucks en een dag later ook de witte camper en waren we alleen op het terrein. Na ruim een week verdwenen de 2 Kurzhaubers richting Senegal en een dag later ging de glimcamper weer richting huis. En toen stonden we daar één dag te vereenzamen, maar 's avonds kwamen Rupert en Lisa aan met 2 KTM motoren. Eén met Rupert en de ander boven op een Bush taxi. Kapot dus. Zij kwamen uit Benin, Togo en Burkina Faso en wisten te melden dat er van problemen aldaar geen sprake meer was. Na nog een dag met deze 2 Duitsers was het een mooi moment om de kuierlatten te trekken en wel richting Burkina. Het moment van de waarheid mbt Visa was aangebroken. 2 januari is 7 dagen na de afschrijving en daarom zou er weer sprake moeten zijn van de volledig krediet limiet. Uiteraard bleek het niet mogelijk om geld te tappen. Wederom met de Visa getelefoneerd, waarbij ik deze maal te horen kreeg, dat de maandelijks rond de 5e wordt afgeschreven. Om me uit de problemen te helpen werd wederom de limiet verhoogd, zodat ik geen 4 dagen voor de geldautomaat hoefde te bivakkeren. Hierna volgetankt en afgetaaid richting Bougouni. Tot Bougouni was de weg goed, maar daarna een en al gat. Slechter te berijden dan de meest wilde piste. Met al dat geslalom van bussen en vrachtauto's is het wachten op ongelukken. We moesten dan ook halt maken bij landrover die op zijn dak lag om die reden. Na het verlenen van de eerst hulp hadden we snel een overnachtingsplekje gescoord. De volgende dag zijn we naar Sikasso gereden en hebben we halt gemaakt bij de waterval tussen Sikasso en de grens

Eerst takken verwijderen                                     Chute de Farako

En hier nu moesten we de truien 's avonds uit de auto halen, aangezien het om een uur of 9 zo rond de 25 graden was geworden. De volgende dag zijn we naar de grens gegaan waar de formaliteiten aan beide kanten soepeltjes verliepen. In goed anderhalf uur waren we op in Burkina Faso op een  enorm mooie asfalt tolweg naar Bobo Dioulasso.. Die asfaltweg die we daarna overigens inruilde in Houndé voor de piste. De piste hier ging aanvankelijk wel, maar werd algauw een van de heftigste in zijn soort, die een bezoek indien nodig aan een ultrasoon niersteen vergruizer totaal overbodig maakte. Had ik al nierstenen dan daarna toch stellig niet meer. Ik verloor op een gegeven moment ook wat olie uit de naaf van het rechterachterwiel. De naafflens bleek los getrild en nadat die weer was aangedraaid was daarmee ook het probleem verholpen. Afijn, na een 160 km van deze piste kwamen we aan in station de Bala/Reserve de Biosphere. Hier geslapen bij Mare aux Hippopotames nadat we eerst daar een tocht met boot tussen de nijlpaarden door hadden gemaakt .

De volgende dag heben nog een wandeltocht door dit gebied gemaakt en zijn toen over de embarmelijke pistes naar Sabou getogen. Je ziet hier overigens nauwelijks auto's, alleen een paar vrachtwagens zodat het wat dat betreft lekker rustig is op de weg. Wel ongelooflijk veel fietsers. De enige auto die we tegen kwamen stond stil wegens motorfalen. Uiteraard zijn we gestopt om die te slepen naar het 30 a 40 km verder gelegen Koudougou. Over die heftige piste in een enorme grote rode stofwolk... ik ben blij dat ik niet in die auto zat. We zijn nu aangekomen in Sabou waar we nu al weer 2 dagen staan op 50 meter van de de krokodillen geparkeerd staan. Die beesten worden kalm gehouden door ze vol te stouwen met vreten, zodat geitjes en aanverwante artikelen veilig voorlangs de opengesperde muilen kunnen stappen. Ze lopen hier zelfs het water in om de visnetten uit te zetten. Desondanks blijft Sasja hier aan de lijn.

50 meter tussen deze 2 plaatjes

Ons werd medegedeeld, dat er een groot festival hier van de 15e tot en met de 19e zou zijn. Maar een week hierop wachten, daar hadden we geen zin in en we gingen dus toch naar de hoofdstad Ouagoudougou. Hier zouden we dan inkopen kunnen doen een een visum halen voor Ghana en daarna eventueel teruggaan naar Sabou voor het festival. We staan nu midden in de stad op het terrein van een hotel de OK-inn te kamperen.  Als je beloofd daar af en toe wat te consumeren mag je daar gratis staan en tevens gebruik maken van het zwembad, douches en de wc's. Aangezien er op dit moment geen lust is om te koken, was dat geen slechte deal. Tot nu toe is Burkina Faso 2x zo spectaculair en 2x zo goedkoop als Mali. Het wordt dus steeds beter.