Ok, de beslissing was genomen (begin 2000). Dus we konden overgaan tot aanschaf.... Echter, dat was minder makkelijk dan tot het besluit van aanschaf komen. Bij defensie zijn er heel veel YA4440´s buiten gebruik.Wij hebben dit zelf gezien. Het is namelijk zo, dat bij een onaangekondigd bezoek aan de domeinen in Soesterberg, het geen sinecure is om je nek niet te breken over de YA4440´s aldaar. Bij het ministerie van defensie zijn het net kleine kinderen. Want ze doen er niets mee en ze houden ze toch allemaal lekker zelf.

 

Ook bij de handelaren in legervoertuigen staan de plekjes van de YA4440 in de showroom, er droevig kaal bij. Bij van Vliet trucks staan wel de nodige ex-UN Dafjes, maar deze waren volledig uitgewoond. Bovendien hoorde er een prijs bij waarvan wij toch wel schrokken. Bijgekomen van de schrik, werd duidelijk, dat hierover ook nog eens 19% BTW verschuldigd was. Voorlopig maar niet meer naar van Vliet, want wij mogen dan wel 2 gezonde jonge Hollandse knullen zijn, maar als dit te vaak gebeurd, trekken ook wij dit niet meer. Na een korte revalidatie, bleek dat de situatie steeds troostelozer werd. We waren inmiddels op het punt gekomen om aan andere vormen van vervoer te denken, zoals bv een laro. Deze waren wél in grote hoeveelheden beschikbaar bij de domeinen. Trouwens ook al de onderdelen. Het feit dat we dit overwogen, geeft toch ook wel de mate van desperaatheid aan, waar wij in verkeerden. Dit werd natuurlijk ook ingegeven, doordat de datum (oktober 2003) die wij geprikt hadden in het verleden, gevaarlijk dichtbij kwam.

Daarom waren wij ook zo intens gelukkig met de aanblik die wij bij onze huisdealer aantroffen. Wij hadden tot nu toe weliswaar nog niets bij hem gekocht, maar hadden wel al geruime tijd de intentie daartoe.... Wij troffen dit moois bij hem aan.

Alle verkoop-cliché´s waren echt hierop van toepassing, behalve dan die van het oude vrouwtje. Bovendien was er sprake van een km stand, waar zelfs een oud vrouwtje een puntje aan kon zuigen.

Dat ze al die tijd binnen had gestaan was wel duidelijk. Vanwege het ontbreken van roest op de meest gevoelige plekjes. Sterker nog, de ongevoelige plekjes waren net zo gaaf.

Ondanks het feit, dat er nauwelijks met deze auto is gereden, heeft er wel het nodige onderhoud plaatsgegrepen. De auto werd waarschijnlijk toch op de geijkte momenten doorgesmeerd en van nieuwe conserveringsolie voorzien. Kortom niet gebruikt en toch in een zwaar onderhoudsprogram. Enfin, 21 jaar later, 700 km verder en vele onderhoudbeurten later troffen wij haar zo aan..(zie ook boven)

Mmmmh, lekker kontje

 

Wij hadden een slordige 15 seconden zonder overleg met elkaar nodig, om tot het besluit van koop te komen. Dit ondanks het feit, dat deze auto nog ingereden moest worden (god, wat heb ik daar een hekel aan.). Dit is wat we zochten en dit was wat we wilden en ze verkeerde bovendien in opperste staat van ... Hier kom ik misschien nog op terug als mij iets raaks invalt.

 

Wij konden dus nu overgaan tot de koop, maar dit was toch allemaal niet zo makkelijk. Iedereen begrijpt natuurlijk, dat als je na zo´n lijdensweg eindelijk de auto van je dromen aan kan schaffen, je deze nooit meer, althans niet in dit leven, zal verkopen. Je wil alleen nog maar samen oud worden. Zoniet het ministerie van defensie. Diegene, (linksboven) die het voertuig op zijn naam zet, gaat eerst een antecedentenonderzoek van het ´ministery´ in, wat op zichzelf voor iemand met mijn verleden wel spannend was. Ik heb tenslotte wel eens over het gras en door rood licht over een V.O.P. gelopen en ook geen geld (opzettelijk) in een parkeermeter gestopt. Over de rest wil het hier niet over hebben.

Met succes door het onderzoek gerold, moest er nog een contract getekend worden. Hierbij moest ik plechtig beloven, onderweg de auto niet verkopen aan zo´n vet opgeblazen mannetje in uniform, die net weer de macht had teruggegrepen, of aan iemand anders. Tuurlijk zonder te klagen getekend, want we zijn veel te blij dat we haar nu eindelijk hebben. We kunnen nu eindelijk eens rustig over haar naam gaan nadenken. En verkopen, dat ga ik niet eens in haar nabijheid zeggen... Het is geen hond. Een normaal mens verkoopt toch ook zijn kind niet?

 

Een andere voorwaarde was, dat de auto gedemilitairiseerd zou worden. Dit hield in de verwijdering van de militaire verlichting en bovendien moesten de militaire schutkleuren verwijderd worden, wat op zich geen probleem voor ons was, aangezien wij ons helemaal niet voor haar schaamde. Ergo, wij vonden, dat ze wel gezien mocht worden en kozen voor de kleur marechaussee blauw op zwart chassis. Een ietwat recalcitrante kleurzetting mag ik wel zeggen.

Wij zijn trots op haar

Maar wat is ze mooi

En haar kontje wordt steeds aantrekkelijker.....

Zijn kontje... Daar heb ik niks mee..

verder