Het wordt weer eens tijd voor een grote stap, na al het verf en schroefjes gebeuren. Niet dat het onbelangrijk is, maar een belangrijke en zeer in het oog springende stap voorwaarts is altijd goed voor de motivatie. Niet dat er sprake is van een temperende motivatie. Maar de boel moet gewoon weer eens vlammen!

Op zoek dus naar een hydraulieke slangenboer. Uiteindelijk via internet bij Pirtek uitgekomen. Blijkt er een vestiging op de TT Vasumweg 34B te zijn! 200 meter van de 4440 stalling. Bijna buren. Afijn, ik ben dus naar Pirtek getogen en heb uiteindelijk naar tevredenheid de koppelingen en slangen geregeld. Ook nog goede adviezen gekregen. Ik was tenslotte nog tot voor kort een hydraulische onbenul. Maar dat trekt inmidels al aardig bij.

Links de koppelingen, overdrukventiel en filterhuis. Rechts de slangen met geperste koppelingen.

2 lassokken gelast op een dieseltankje en samengebouwd met het ventielblok, hier van onderen met zoals daar is een overdrukventiel..

Ondertussen de slangen aan de lier gekoppeld een naar de tank gelegd.

Hier te zien links de aanzuigslang naar de pomp, in het midden de 2 slangen naar de lier en rechts de slang van de pomp.

Het wiel even laten zakken om goed bij de aan te draaien koppelingen te kunnen komen. Het filterhuis was geplaatst en de hele boel was nu aangesloten. Het wiel uiteraard weer omhoog gedraaid en de tank afgevuld met hydraulische olie. Mensen die mij kennen, weten dat het hier niet stopt. En dat ik na deze milestone niet mijns weegs ga richting huis en de volgende week verder ga. Neen, de motor werd gestart en na een 10 minuten lucht draaien staan de zonnepanelen in de zon. En na een doorsmeerbeurt van de pomp-as had ik de PTO ingeschakeld. Even later kon er weer een 2 liter olie bijgevuld worden. Bij een gebrek aan een deugdelijke elektrische installatie met een paar startkabels rechtstreeks de solenoid van de hydraulisch klep ingeschakeld en kort daarop weer uitgeschakeld omdat de tank weer bijgevuld moest worden.  Na het bij vullen had ik de lier in vrijloop gezet en hem een meter of 10 afgerold. En toen nog eens!!

Hij ging as un jekko!

De andere solenoid nog even proberen. Werkte ook!

Volgende puntje is een deugdelijke elektrische bediening. Liefst draadloos natuurlijk.

Volgend weekeind maar eens op stap met het ding, zonder het risco dat er troep in de lier, pomp of klep komt.

Oops,

De hydrauliek tank zat te vol. Bovendien is de tankdop niet optimaal. Gevolg is dat de auto na het reserve wiel, roestvrij zal blijven. Bovendien vind ik dat welbeschouwd eigenlijk helemaal geen probleem om maar eens een gevleugelde Johan Cruyff uitspraak niet te gebruiken. Op weg naar Duitsland hebben we alle elektrische apparatuur ingeschakeld en het moet gezegd, de zonnepanelen leveren meer dan genoeg om de accu's propvol te houden. Eindelijk eens lekker niets gedaan aan de 4440, maar iets gedaan met de 4440. We hebben hem lekker tussen de strakwitte glimmende campers op een Camper  kampeer plaats in Duitsland gepoot.

In de natuur is het zo, dat over het algemeen de aandacht wordt getrokken door veel lawaai en felle, flitsende in het oog springende kleuren. Toch heeft de 4440, ondanks de saaie, matte, neutrale en niet het oog springende kleursetting, de nodige stijve nekken opgeleverd. Geestig was ook, dat hij buiten de huiselijke kring nu ook het gesprek van de dag was.

Een schier onmogelijke opgaaf, is eigenlijk wel het behalen van het groot rijbewijs. Met een prijs van 110 euro per les ( en dan hebben we het nog niet eens over het examen ), kun je vreemd genoeg slechts trucker worden met hoop poen op zak, terwijl het aan de andere kant toch een beroep is waar je toch ook weer niet rijk van wordt. Straks geen baan dus, maar een roeping, die alleen gefinancieerd kan worden bij de gratie van het hebben van steenrijke ouders. Een studiebeurs is niet te krijgen. Alle zeilen dus bijgezet, aanslag op de spaarrekening, nog een baan erbij en voila Andrea is geslaagd op haar eerste examen. Dit ondanks de psychische druk van het enorme gat in de spaarpot, waar alle centjes voor Afrika inzitten.

Geen bezoek aan huis en er komt ook geen receptie. Het heeft allemaal al genoeg gekost. Gevoelens van meeleven uitsluitend via e-mail!

We kunnen en mogen nu allebei plaats nemen achter het stuur van de 4440.

Bij Linse BV (jawel van onze lier) een standaard afstandbediening gescoord. Het bekende, niet te slopen en waterdichte 2 knoppige oranje kastje, zoals vaak te zien op vrachtwagens met laadklep

.

Ik had een mooie waterdichte stekker met afsluitbaar chassisdeel erbij gekocht, die ik op de relaiskast achter de cabine wilde monteren. Was wel vervelend, want even langs een relais geaaid en de slip-on lag er vanaf . Natuurlijk nog geprobeerd de schade te reparen, maar het uitgekiende ontwerp (lucas relais) was erop gericht om bij elke stap van demontage nog meer te desintegreren. Uiteindelijk het ding weggegooid en mijzelf daarmee uit mijn lijden geholpen. Het relais moest natuurlijk wel vervangen worden en dus was ik naar van Dam getogen, omdat ik toch ook nog een knipperlicht automaat behoefte. Karretje georganiseerd en dat inclusief 4 sneeuwladders ( voor de nieuwsgierigen onder ons, dat zijn zandladders uit Zwitserland) in Bennkom opgehaald. Ik heb voor elke kant 2 rongen meegenomen, zodat ik de rijplaten hieraan vast kan maken. Sjeesus wat zijn die krengen hoog. Ik heb dus eerst maar eens de slijpschijf erin gezet, want anders weet ik het wel, dan trek mijn luifel er op open.

 

Het leek me toch beter om deze niet aan de mechanisch kwetsbare aluminium shelter te bouten. Ze zitten tijdelijk vast met spanbanden, maar daar worden nog een paar stevige bouten door gedraaid. Spanbanden breken spontaan bij een hobbeltje heb ik gemerkt toen ik ze ophaalde in het karretje.

Zo ik ga de komende schaarse vrije tijd steken in het schilderen en het "krijgen" van een nette tafel ed, kortom de afwerking.

Een luifel is dus ook wel handig. En een caravaan-aluminium-voortent-geleiding-rail-gebeuren is in dit verband een uiterst handig basis. Een luifeltje met een voortent buizenframe en wij zijn weer netjes..

 

Denk je, wat gaat ie lekker.. Dan is er kennelijk altijd wel weer iets wat de vaart eruit haalt.

Die lier lekt hydraulische olie uit de ventilatie van de remtrommel!

Je kan er dan wel weer tegen aan gaan staan hikken, maar beter is toch gelijk de stoute schoenen uit de kast te halen en iets te gaan ondernemen tegen dit toch wel vervelende probleem. Kortom de lier moest weer van de DAF gehaald worden. Nu klinkt dit eenvoudiger dan het in realiteit is, aangezien ik destijds op zeer strategische plekken dit kostbare kleinood vast gelast had. Dus eerst maar eens de haakse slijpschijf uit het vet gehaald en deze lastige verbindingen verwijderd. Hierna mijn rug op het spel gezet maar uiteindelijk lag hij naast de auto. Ik heb de lier helemaal uit elkaar gepeuterd en het bleek uiteindelijk, dat bramen op de wartel van de remleiding, de o-ringen van de grote remzuiger beschadigd hadden. De olie liep toen langs de koppelingsplaten van de rem door de ventilatie naar buiten. Vermeldenswaard hierbij is de hulp van Linse BV die mij ook geheel kosteloos voorzien hebben van de onderdelen. Ik hoop ze morgen binnen te hebben (14-07-2004), zodat de DAF het weekeind weer in gaat met een gave neus.

Foto's volgen nog..

En ik heb de onderdelen voor de lier binnen gekregen. Ik ben er de volgende dag gelijk mee aan het werk gegaan. Dat wil zeggen de remtrommel schoongemaakt, ontbraamt en de beschadigingen weg gepolijst. De schade viel gelukkig mee. Hierna alles nog een keer met hoge druk schoongespoten en met kopervet weer in elkaar gezet.

Voor geïnteresseerden heb ik hier een fotoreportage van gemaakt..

25 juli: De lier heb ik meerdere keren gebruikt. De boel is kennelijk nu echt goed voor elkaar, want hij draait als een tierelier en is verliest absoluut geen olie. Tijd dus om even te ontspannen. Leuk is natuurlijk, dat te doen icm een andere 4440 op een camperplaats.

Jammer is, dat er toch nog wel het nodige moet gebeuren en wij al over 5 weken naar Afrika gaan. De schaarse vrije tijd is niet  genoeg om alles op tijd klaar te krijgen, maar zal ook ons ook niet beletten om op de geplande datum te vertrekken.

15-12-2004

De reis naar Afrika is inmiddels weer achter de rug ( zie de reis). Eigenlijk was het gewoon een heel lang testritje. Een ritje waarin we het nuttig aangename met het gewone aangename verenigde. En daar kwamen, wat natuurlijk ook de bedoeling was, een aantal verbeterpuntjes naar boven.  Een van de puntjes toch wel, dat een dakvenster erg fijn zou zijn. En trouwens ook wel grotere ramen aan de zijkant. Maar goed, het belangrijkst was wel een dakvenster. Dus nu op zoek naar een solide venster, dat precies tussen de balken van de shelter zou vallen. Eerst moesten wel de zonnepanelen naar achteren verplaatst worden, zodat deze plek ook vrij zou komen.

zoals het was                                                      40 cm naar achteren

Uiteindelijk ben ik bij een camperbouwer terechtgekomen, die alle tijd nam om mij in zijn ervaring met het inbouwen van raampjes te delen, zodat ik niet pas na 10 flut ramen uiteindelijk pas de goede zou hebben ingebouwd. Kortom, zodat het in een keer goed zou gaan. Zo kwamen we op een Heki midi uit. Ik heb toen maar even met pijn in het hart de knip getrokken en besloten, dat de ramen aan de zijkant met een dakluik, gelijk wat minder belangrijk waren geworden. Misschien, dat ik die uit een sloopcaravan of camper kan halen, want wat ze voor een paar simpele ramen vragen is ongekend. De decoupeerzaag kon uit het vet. Met een extra lange zaag kon het 5 centimeter dikke dak net in een keer doorkliefd worden.

Hierna de randen ge-primed  en klaargemaakt om een stevige kitrand te kunnen ontvangen. Zodat ik het frame in de kit zakte zoals een blote voet in een hondedrol. Waarna de het frame binnen vastgezet kon worden.

De eerste klem.                                   Et presto.

Met hor en verduistering. Mooi hé?

Afijn, er moet natuurlijk nog meer gedaan worden. In de cabine is het ontbreken van bergruimte natuurlijk erg lastig. Bovendien zou je kunnen stellen, dat faciliteiten ten behoeve van het bevestigen van munitiekisten etc overbodig zijn, aangezien we zowel de kist als de munitie niet bezitten. Daarom maar dit frame verwijderd en een wandmeubel gemaakt, zoals hieronder in eerste aanzet te zien is.

Hier passen met gemak alle alle kaarten en boeken in alsmede de nodige musicassettes en nog veel meer. Deurtjes komen er ook nog voor en uiteraard gaan we de boel nog netjes schilderen. Hij is niet te diep gemaakt, want een wandmeubel is wel gezellig, maar op het moment dat rijder en bijrijder elkaar niet meer kunnen zien, toch niet meer zo. Ondertussen denken we nog steeds na over een frame ten behoeve van een Off the road motor die ik nog niet heb. Maar dan zijn we er wel redelijk klaar voor en kunnen we ons richten op wat luxe dingetjes zoals een meter in de watertank e.d. en wat minder luxe maar erg noodzakelijke dingetjes zoals visa en carnet de passage..

13 01 2005

Tsjonge tsjonge, ik mocht me gelukkig prijzen, dat ik een uitnodiging kreeg voor een tour door de DAF-fabriek kreeg. Het leek mij toch wel intrigerend om een kijkje te nemen in de kelder van dit enorme complex, waar zo'n 80 ( als ik het goed onthouden heb) jonge DAFjes het levenslicht zien dan wel geboren worden. Helaas.... foto's maken verboden.

Dus om te zorgen dat de camera niet vastroest, daarna even naar het DAF museum getogen en het de Rooy geweld vastgelegd.

 

Eigenlijk zou je kunnen stellen, dat het huidige Dakar materiaal hiermee vergeleken kinderspeelgoed is. Door de woestijn met ruim 200km/uur alles, inclusief de reguliere 'personen' really auto's voorbij rijden over het meest ruige terrein, moet toch wel de ultieme rijervaring zijn dacht ik zo. Die Jan de Rooy zal ik nooit als een ouwe zeikerd beschouwen, als hij over die goeie oude tijd begint. Nee, dat begrijp ik wel dan. Ze stonden trouwens ook op paar leuke pillen. Ik moest mezelf met alle energie die ik had tegenhouden om het ding niet op paar kistjes achter te laten. Leuke velgen ook.

Van de aldaar aanwezige YA4440 heb ik geen foto gemaakt. Raar hé? En de betonmixer, daar heb ik nog achter gereden tijdens de tour van DAF 75 jaar. Ook daar heb ik geen foto's van gemaakt. Die twin turbo heeft kennelijk toch wel een heftige indruk gemaakt.

verder