3 september 2004. Eindelijk is het zover. We gaan onze DAF eindelijk eens serieus testen. Dat willen we tenslotte doen voor onze grote reis naar Zuid-Afrika, zodat we niet voor verassingen komen te staan. Bovendien komen we op die manier achter de dingen die we toch veranderd zouden willen zien.

1 september nog even afgetankt en gewogen. Alles bij elkaar kwamen we op 10400 kg. Dat was zonder afgevulde watertank en voorraad en de spullen, die we de avond daarna de shelter in hadden gemasseerd. Edoch wel dus met bijna 900 liter diesel olie.

Het eerste reisdoel was Willies Treffen, dat dit jaar voor de 25ste keer georganiseerd werd. Vorig jaar was nogal teleurstellend. Dit kwam door 3 dagen verkeren tussen mensen met uiteenlopende expeditie voertuigen en reisverhalen tot gevolg heeft, dat je volledig in afreisstemming bent gekomen. En als je dan niet naar Afrika maar richting huis moet is dat natuurlijk vervelend. Deze keer dus volledig op het goede moment in de juiste stemming.

De 4440 scène was vertegenwoordigd door 3 exemplaren. Marcel Schoonhoven met zijn nog kale Daf (tentje op de bak) op zijn buitenproportionele MAN CAT sloffen.
 
Pier en Jacquelien waren er voor de laatste maal. Ze vertrekken aan het eind van het jaar naar Jinja Oeganda om daar te gaan wonen en werken. De truck hadden ze in Duitsland verkocht aan Jan en Annemarie. Jan had nog bij mij geïnformeerd naar een Mercedes, maar het is gelukkig toch nog goedgekomen met hem.

Toch ook wel andere geestige dingen gezien zoals dit piepkleine zelfgemaakte caravannetje.

Afijn, Nog even snel gebruik gemaakt van de expertise van Pier en de brandstomp wat opgedraaid. Want onze 4440 was wel erg geknepen. Zeker 20 pk's erbij maakt, dat we nu fatsoenlijk door de bergen kunnen rijden. En na 3 dagen zijn via de ouders van Andrea in Alzey richting Frankrijk gegaan. Lekker kassie an over de route national richting Bordeaux. In de buurt van Orleans op een grote parkeerplaats gaan staan, die 2 a 3 uur later afgeladen stond met trucks.

De volgende ochtend werd ik aan mijn jasje getrokken door een Franse trucker, die toch wel met een heel vervelend probleem kampte. Hij had namelijk de nodige rollen staal geladen, waarvan de voorste rollen naar rechts waren gevallen. En omdat het hier om nogal grote en dus zeer zware rollen ging, was de trailer nogal getordeerd en stond vrij scheef op zijn koppelschotel. De man was nogal in paniek, want 'no way'dat hij zo weg kon. Hij raakte helemaal in extase toen hij een lier op onze neus had ontdekt, aangezien hij al een hele tijd tevergeefs aan het klooien was met spanbanden. Dus mijn koffie opgedronken, de motor gestart en de 4440 in positie gezet. PTO ingeschakeld de afstandbediening aangesloten en toen een slordige 8 ton staal rechtgetrokken. Verbazend hoe weinig moeite dat ding er mee had. Een kwartier later kon de man de boel opnieuw vastzetten. Was eigenlijk de vuurproef voor de lier en ik moet zeggen er was niks op af te dingen. Wat natuurlijk wel lekker was aangezien het ding 3 weken daarvoor nog in onderdelen over de vloer lag in de hal lag, wachtend op de revisie onderdelen.

We hebben toen maar de gelukkige trucker achter ons gelaten en zijn weer op weg richting Verteillac gereden, waar we verwachtten een vriend van ons te kunnen bezoeken. Gokje, maar hij was aanwezig. Hieronder staat de DAF voor een glazen dak dat ik samen met hem en nog iemand opgebouwd heb.

We hadden hier ook een aantal dagen doorgebracht en hem oa geholpen met verwijderen van een hek. Weer een degelijke test van de lier dus. Het hek plus 2 a 3 kuub aarde zonder problemen richting Daf verplaatst. De hydraulische olie was lekker op temperatuur na deze actie.

Na een aantal dagen zijn we weer op weg gegaan. Richting San Sebastian, waarna we dwars door Baskenland richting Madrid zijn gegaan. In de bergen natuurlijk een hoop lol gehad van de extra pk's. En daar ook in de bergen een mooie plek gevonden om de nacht door te brengen.



In de buurt van Madrid waren we wel weer toe aan een stop, maar nergens een mooie plek te vinden en campings waren er al evenmin. We waren Madrid al ruimschoots voorbij toen we eindelijk een camping gevonden hadden.

Hier in Manzanares bij wijze van uitzondering 2 dagen op een camping gestaan. Veel campings hebben een soort van triomfboog over de ingang gebouwd. Zo ook deze, maar zoals zo vaak te laag voor onze configuratie. We zijn om de camping heen geleid, waar ze aan de achterkant een hek hadden, dat al enige jaren in onbruik was. Het ging wat moeizaam open, maar voila, al zou de DAF 10 meter hoog zijn geweest, dat was bij deze artiesten ingang geen probleem. En nu had de reguliere kamper daar, weer wat om zijn ogen uit te kijken. Even een schoteltje opgesteld zodat ik sinds tijden weer eens de formule1 heb kunnen bekijken, aangezien ik thuis meestal moet werken in het weekeind. Daar wat gewandeld en het dorp bekeken.

Na 2 dagen zijn we verder getrokken over Cordoba naar Malaga aan de kust.

Gibraltar

En daar de kust route naar Algeciras gereden, waar 2 campings zouden zijn. Maar na enkele rondjes Algeciras, hadden we ze nog niet gevonden en zijn toen rechtstreeks naar de haven gegaan en hebben daar een retour ticket Ceuta a € 360 gekocht. Daarna in de rij gaan staan voor de boot, waar de DAF werd opgemeten door een jongen van EuroFerries. Hij liet de lier daarbij buiten beschouwing. En zo kwamen we in een goedkoper tarief terecht. Hij nam mij op sleeptouw naar het boekingskantoor en heeft daar de mensen het ticket laten verscheuren en een nieuwe laten maken. Daar kregen we zo'n € 40 terug. Maak je toch niet zo vaak mee.

10 minuten later stond 4440 op de boot en 1 ½ uur later kon hij er al weer af. Vanuit de haven naar het strand gereden ten westen van de stad met een mooi uitzicht op Gibraltar.

De volgende dag zijn we naar de Marokkaanse grens gereden. Vlak voor de grens is er sprake van een tankstation, waar we de dieseltanks nog even wilden vullen. Iets meer dan 50 eurocent per liter. En er was op dat moment nog plaats voor zo'n 700 liter. Ze hadden daar ook al geen vrachtwagenpomp zoals, dus we stonden we daar iets van 3 kwartier aan de pomp gekluisterd. Maar dat was wel de moeite waard. Honderd meter verder waren de visa zo geregeld, maar dat lag wat moeilijker voor de papieren van de auto. Er lopen wat Marokkanen in burger rond, die je vertellen wat je moet doen en bij welk van de alle op elkaar lijkende loketten je moet zijn voor al de te verrichten verschillende handelingen. Na alles ingevuld te hebben begint het grote overleggen bij de inspectie ( binnen en buiten) van de DAF. De officials in uniformen communiceren niet met je en we werden er volstrekt als lucht beschouwd. Op een gegeven moment werd ons door een burger gemeld, dat we er niet door kwamen en weer terug moesten. Uitleg wordt niet gegeven. Ruim € 300 door de plee vond men meerdere malen ook geen probleem. We moesten maar naar Tanger gaan, want daar was het allemaal geen probleem. De volgende dag na een complete wisseling van de wacht hadden we het nog eens geprobeerd, maar oeps ze hadden zeker met elkaar gepraat. En weer de mededeling, dat we maar naar Tanger moesten gaan. Dus na een paar dagen Afrika toch maar weer naar Spanje terug getogen.

Opvallend was hoe vriendelijk en geïnteresseerd het Spaanse equivalent van de grensbewakende ambtenaren waren. Ze waren vooral niet van uit hoofde van hun beroep geïnteresseerd.

Terug aan de andere kant van het water zijn we westelijk de kust afgereden en kwamen na een km of 20 op een camping bij Tarifa terecht en hebben daar 2 dagen gestaan.

Daarna zijn we op het strand gaan staan. Ondertussen hadden we een aantal keren gepoogd om in Algeciras eens te informeren bij het Marokkaanse consulaat wat je dan wel precies moet doen of niet doen om Marokko binnen te komen, want Marokkanen aan de grens praatten tenslotte niet met ons. Maar het vervallen pand in de haven bleef onbemand. Na 4 dagen hebben dus toch maar de gok genomen en een ticket naar Tanger gekocht omdat we daar geen problemen hoefden te verwachten.. In Tanger is het een gekkenhuis.

Tanger

Van alle kanten vliegen Marokkanen op je af en eisen je paspoort, moet uit je auto komen of weer in je auto zitten. Probleem is, dat het er zo veel zijn en je niet kan bepalen of ze een officiële status hebben of niet. Maakt verder niet uit, want officieel of niet ze willen allemaal euro's hebben. Geld verdwijnt sneller van mijn zak naar hun zak, dan ik het thuis verdien met werken. Elke official en non-official wil geld voor elke beweging. En men kan alleen maar rekenen en denken in bedragen van 10 en 20 euro. Maar goed, dit keer waren we het hek al door met de juiste papieren en, toen we op het allerlaatste moment door een politieagent werden tegengehouden en weer terug moesten. Daar weer een hele tijd gestaan waar we inmiddels psychisch uitgeput waren ivm het feit, dat we volcontinue door de mensen belaagd en sufgeluld werden. Het gezeik om geld kwam in een soort van zelfbedieningsfase. Dwz mensen trokken het geld uit je hand. Kortom na uitgemolken te zijn konden we weer terug. Inmiddels was wel duidelijk waarom we er niet in mochten. De 4440 werd niet als camper geaccepteerd, aangezien de twistlocks uitwezen, dat het woongedeelte eraf kon. Het was dus een vrachtwagen en we konden wel door, als we een borg van € 5000 zouden betalen. Aangezien de enige Marokkaanse ervaring die we hadden was, dat het een ideaal land is om van je geld af te komen zonder er wat voor terug te krijgen, leek me de borgoptie een uitermate onverstandige. Hier kreeg ik ook elke keer weer te horen, nadat ik toch smeergeld aan de douane en al die anderen betaald had en er dus niks voor terug kreeg, dat het geen probleem was. Ik had het gevoel dat het straks ook wel eens op zou kunnen gaan voor de borg van € 5000. En weer kreeg ik een gratis advies om weer naar Spanje te gaan en het dan dit keer vanuit Almeria maar eens te gaan proberen. Vandaar zou het absoluut geen probleem zijn.

Wij waren nu even klaar met Marokko. Dus maar weer de boot op naar Algeciras en vandaar uit naar Tarifa, waar we de 4440 op het strand parkeerde.

Hier hebben we een week gestaan en lekker gezond, gelezen, ge-internet en ook gelierd. Tenslotte fietst niet elk voertuig even makkelijk door het zand als een 4440, nietwaar? Op een gegeven moment werd ons dringend verzocht om te verdwijnen omdat we daar niet mochten overnachten. Maar ja 's avonds had ik al een paar biertjes op en bovendien stond ik op scherp om van de formule1 te gaan genieten. De volgende ochtend ruim nadat we de grandprix hadden gezien, kregen we een echte politieman op bezoek die ons zeer vriendelijk doch ook dringend verzocht om voor de nacht te verdwijnen. Overdag was prima, maar overnachten niet. Dus dat was na een week van zon, zee, strand en 30 graden een mooi moment om richting Portugal te gaan. Dus de DAF weer eens gestart voor een fikse afstand.

Na de grens op zoek naar een camping met douche.

De eerste 2 campings waren niks en de 3e leek erg duur maar wel aangenaam. Toch maar even naar de prijs geïnformeerd en die viel erg gunstig uit en zou per 1 oktober nog een stuk lager te komen liggen. Dus nu stonden we op een camping in Alhao, vlakbij Faro aan de Algarve.

Schitterend weer, zeer mooie omgeving zeer vriendelijke mensen en goedkoop. Aangezien het weer naar het noorden minder werd, hadden wij natuurlijk geen zin om te vertrekken uit de zon-en-30-graden-zone.

En we hadden daarom het moment van de terugreis tot een zo laat mogelijk tijdstip uitgesteld. Zo gezellig en aangenaam was het op de camping, dat we er 2 weken bleven. Veel overwinteraars en daartussen een hoop leuke buren, dus er was geen haast om te vertrekken. Nadat nog op de laatste avond van ons verblijf een grote barbecue / afscheidsfeest hadden, zijn we uiteindelijk op maandag vertrokken om nog in het weekeind daarop thuis te kunnen zijn.

We zijn omhoog langs de grens met Portugal weer richting Baskenland gereden.

Baskenland

En van daaruit over route national richting Lille, Kortrijk, Antwerpen naar Amsterdam gereden. En overnacht hebben we tussen de andere trucks. Zaterdagmiddag stond de 4440 weer op zijn plekje.


Je zou kunnen zeggen dat de test rit geslaagd is. De 4440 is 100% en de lier dus ook. De elektriciteit moet enigszins herschikt worden. De solar regelaar is te ver van de accu's gemonteerd, waardoor er sprake is van een te grote spanningsval met als gevolg, dat bij grote belasting, de spanning wordt afgeschakeld. Op de terugweg hebben we toch echt de kachel aan moeten zetten, maar de kamerthermostaat was overleden, dus de kachel moest met de hand aan en uitgezet worden. Maar belangrijk is, dat hij het erg goed doet. Dus dat wordt nog een klein jaar sleutelen en knutselen voordat we richting Zuid-Afrika gaan. En er moeten nog wat wensen geimplementeerd worden, zoals daar zijn een oude OffTheRoad van 500 a 600 cc ( Heeft iemand er een te koop?) plus een constructie waar hij in opgehangen kan worden. Ja en we gaan natuurlijk de twistlocks verstoppen dan wel onherkenbaar maken.